Ροή ειδήσεων

H συγκινητική επιτύμβια στήλη του 16χρόνου κοριτσιού και η ιστορία της Φωτικής από το 167 π.X




Είναι μία από τις πολλές επιγραφές που βρέθηκαν στην Φωτική. Αφορά Επιτύμβια διακοσμημένη στήλη (φωτογραφία) με Λατινική επιγραφή που παρέχει την πληροφορία ότι η Ροδόπη πέθανε σε ηλικία 16 ετών.


ΡΟΔΟΠΗ 16 (ετών),
ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ ΜΙΣΑΝΟΙΓΜΕΝΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ,
ΡΟΒΟΛΗΣΕ ΣΤΟΝ ΑΔΗ


Αυτό γράφει η στήλη που μας παρέχει ακόμα την πληροφορία πως τεχνίτης της ήταν ο Ορεινός του Αυγκληπτέρα. Σήμερα η επιγραφή αυτή βρίσκεται στο αρχαιολογικό μουσείο Ιωαννίνων.


Το 167 π.X εμφανίστηκε στην ιστορία η Παλαιοχριστιανική και Ρωμαϊκή Φωτική που βρίσκεται στην σημερινή περιοχή του Αγ. Δονάτου (Σαμέτια) Παραμυθιάς και ιδρύθηκε πιθανόν από τον Ιούλιο Καίσαρα. Ευρήματα προερχόμενα από την περιοχή της Φωτικής όπως αγαλματίδια, επιγραφές, πήλινα πιθάρια και νομίσματα φυλάσσονται σε μουσεία στο Λονδίνο, στην Μόσχα και στη Κωνσταντινούπολη, σε αίθουσα του Φιλοπρόοδου Ομίλου Παραμυθιάς, ενώ μερικά από τα αρχιτεκτονικά γλυπτά εκτίθενται στο Αρχαιολογικό και Βυζαντινό Μουσείο Ιωαννίνων. Το 1796 βρέθηκαν στην θέση "Λιμπόνι" της Παραμυθιάς (θέση όπου τοποθετούνταν αρχαία Φωτική) 21 χάλκινα γλυπτά της Σχολής του Λυσσίπου (Γ' αιώνας π.Χ.). Τα γλυπτά αυτά βρίσκονται διασκορπισμένα σε μουσεία στο Λονδίνο, στη Ρωσία και την Κωνσταντινούπολη.


Αιτία της δημιουργίας της ήταν ο Ρωμαϊκός αποικισμός. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ενδυνάμωση της ευρύτερης περιοχής της σημερινής Παραμυθιάς καθώς παρατηρήθηκε μεταφορά πληθυσμού από γειτονικές περιοχές στην νεοσύστατες πόλεις.


Η ακριβής θέση της (Λιμπόνι Παραμυθιάς), φανερώθηκε, με την εύρεση επιγραφών και άλλα αρχαία ευρήματα που μαρτυρούν μια ιστορία με πολιτισμική ακμή. Από τους 2ου και 3ο μ.Χ. αι. κατά την διάρκεια των οποίων λειτουργούσε στη Φωτική τοπική Βουλή, έχουν σωθεί αρκετές λατινικές επιγραφές, ενώ φαίνεται ότι η πόλη επέζησε και κατά την επόμενη περίοδο. Το όνομα της το πείρε από τον ιδρυτής της των Φώτιο που ήταν αρχηγός των Χαόνων ενώ ήταν έδρα επισκόπου.


Λόγω ανασφάλειας, ο πληθυσμός της μεταφέρθηκε στο Φρούριο του Αγ. Δονάτου Παραμυθιάς (χτίστηκε από τον Ιουστινιανό).


Η Φωτική αποδέχτηκε τον Χριστιανισμό των Α’ αιώνα. Υπήρχε συμμετοχή σε οικουμενικές και τοπικές συνόδους. Παρά τις επιδρομές διαφόρων λαών (Σέρβων, Βουλγάρων, Φράγκων, Αλβανών κ.ά.), η Ήπειρος δεν έπαθε καμία εθνολογική αλλοίωση. Μετά τη διάδοση του Χριστιανισμού ήκμασαν σ’αυτήν έδρες χριστιανικών επισκοπών (Νικόπολη, Δρυινούπολη, Φωτική, Απολλωνία κ.α.) Τα ελληνικά ήθη, έθιμα και το φρόνημα ήταν τόσο ακμαία, ώστε, όταν καταλύθηκε η Βυζαντινή Αυτοκρατορία από τους Σταυροφόρους, ιδρύθηκε από τους Κομνηνούς το ονομαστό Δεσποτάτο της Ηπείρου.


Το Δεσποτάτο αυτό, μετά την άλωση, διατηρήθηκε ελεύθερο για 2 αιώνες με τις ελληνικές παραδόσεις και έθιμα του Ελληνικού Βυζαντίου. Μεγάλη ακόμη ήταν η επίδραση του για την τύχη του Ελληνικού Έθνους επί τουρκοκρατίας. Η παλιά της αίγλη ζωντάνεψε χάρη στα έργα του Ιουστινιανού, ο οποίος ανανέωσε το κάστρο της, το οποίο αργότερα ονομάζονταν κάστρο του "Αγίου Δονάτου".


Με τα χρόνια (κατά την τουρκοκρατία), το Λιμπόνι άρχισε να ανασκάπτεται ως που φανερώθηκαν αρχαία νεκροταφεία και τάφοι, και ήρθαν στο φως επιγραφές και επιτύμβια. Το 1906, ο Δημήτρης Μέξης, αρχαιολόγος και γιατρός στην Παραμυθιά, , ανακάλυψε 1 επιγραφή η οποία έφερε τις λέξεις «Συνέδριον των Φωτικήσσιων». Παρά τις διάφορες μετακινήσεις πληθυσμών, από τους Ρωμαίους και από άλλους, τα ήθη και τα έθιμα, η γλώσσα και η γραφή, και ο Ελληνικός πολιτισμός κυριαρχούν στους αποίκους, τους εξελληνίζουν και τους αφομοιώνουν με τους ντόπιους.


Κατά τα Βυζαντινά χρόνια, τον 6ο αιώνα μ.Χ., ο Ιουστινιανός προσθέτει στην πόλη καινούργια σπίτια, χτίζει ναούς και για την ασφάλεια των κατοίκων κατασκευάζει, απέναντι από την πόλη και στις πλαγιές του βουνού Κορύλα, ένα μεγάλο και δυνατό φρούριο το οποίο το αφιέρωσε στον προστάτη της περιοχής Άγιο Δονάτο. Το 925 μ.Χ. έδρα της διοίκησης της Ηπείρου ορίζεται η Φωτική. Ολόκληρη η Ήπειρος μετονομάζεται σε Φωτική. Και η 5 πιο γνωστοί Επίσκοποί της είναι ο Ιωάννης, ο Διάδοχος, ο Ιλλάριος, ο Φλωρέντιος και ο Εμμανουήλ.


Από τους πιο γνωστούς ναούς, είναι ο ναός της Αγίας Φωτεινής, ο ναός της Παναγίας της Κυράς, ο ναός της Παναγίας της Λαμποβίθρας (σήμερα δίπλα στα ερείπια βρίσκεται η καινούργια εκκλησία της Παναγίας της Λαμποβίθρας), ο καθεδρικός ναός Κοντίνας, το Παλαιοκκλήσι, ο ναός του Αγίου Βασιλείου, ο Άγιος Αθανάσιος, ο Άγιος Δονάτος της Φωτικής (από το 1454 έως το 1456 παρέμεινε το ιερό λείψανο του Άγιου Σπυρίδωνα απ’ όπου μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα, αργότερα χρησιμοποιήθηκε για σχολείο που ίδρυσε ο Πάτερ Κοσμάς το 1771 και σήμερα υπάρχει καινούργια εκκλησία στην μνήμη του Αγίου Δονάτου), ο Άγιος Δονάτος του Ιουστινιανού, και τέλος, ο Άγιος Κωνσταντίνος και ο Άγιος Μηνάς. Κατά την τουρκοκρατία, αρχαιοκάπηλοι επιδίδονται σε λεηλασίες. Πολλοί τάφοι, επιτύμβιοι, μνημεία, ανάγλυφες περιγραφές μεγάλης αρχαιολογικής αξίας καταστρέφονται και λεηλατούνται.


 

thespro.gr Designed by Templateism.com Copyright © 2014

Εικόνες θέματος από Bim. Από το Blogger.