Ροή ειδήσεων

Η ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΣΠΛΑΝΤΖΑΣ ΦΑΝΑΡΙΟΥ (Αμμουδιά Πρεβέζης) Γράφει ο Σωτήρης Λ. Δημητρίου




Ήπειρος 1822

Οι Σουλιώτες πολεμούσαν τον εχθρό και το μόνο που ήθελαν, ήταν η βοήθεια από την ελευθερωμένη Ελλάδα. Όσες προτάσεις έκαναν οι Τούρκοι για συμφωνία, όλες απορρίφτηκαν. Βιαζόταν οι Τούρκοι να πάρουν τα ασκέρια τους από το Σούλι και την Ήπειρο να τα πάνε στην παρακάτω Δυτική Ελλάδα.

Αποφασίστηκε από τους Τούρκους, εκστρατεία στην Ήπειρο από την Άρτα και από το Φανάρι Πρεβέζης, δηλ. από την Σπλάντζα (Αμμουδιά), όπου θα έρχονταν στρατός και εφόδια με καράβια.

Ο Μαυροκορδάτος φιλοδοξούσε να αποκομίσει πολεμικές δάφνες ίσες με των καπεταναίων για να ανεβάσει το κύρος του, που τόσο χρειαζόταν όντας πρόεδρος του εκτελεστικού (πρωθυπουργός). Οι Ρουμελιώτες δεν χώνευαν τον Μαυροκορδάτο και μιας και είχε μαζί του και τον Μάρκο Μπότσαρη, δεν χώνευαν τώρα και τον Μάρκο και δεν χώνευαν ούτε τους Σουλιώτες. Είχαν ένα στενό τοπικιστικό πνεύμα που ζημίωνε πολύ.

Για την εκστρατεία στην Ήπειρο κάλεσε ο Μαυροκορδάτος το σώμα του τακτικού στρατού, του Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και ορισμένους Αιτωλοακαρνάνες. Ο τακτικός ήταν απλήρωτος και ρέμπελο και μισοδιαλυμένος, περιφέρονταν στην Κόρινθο, ντουφεκούσαν άσκοπα ή άρπαζαν. Οι άντρες του Μαυρομιχάλη, ζήτησαν να πληρωθούν προτού να μπουν στα πλοία και οι περισσότεροι γύρισαν στην Μάνη. Ορισμένοι μπήκαν στα πλοία στις 22 Μάη 1822 και την άλλη μέρα έφτασαν στο Μεσολόγγι. Από κει ξεκίνησαν για την Ήπειρο, δύναμη 500 ανδρών, να ενισχύσουν τους στενά πολιορκούμενους στην Κιάφα Σουλιώτες. Τους μετέφεραν από το Μεσολόγγι υδραίικα πλοία, με επικεφαλής τον Νικόλαο Βώκο. Ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης με τα καράβια από το Ιόνιο και ο Μαυροκορδάτος από το Βραχώρι (Αγρίνιο), Καρβασαρά (Αμφιλοχία) και Μακρυνόρος.

Η ολιγάριθμη ελληνική δύναμη κατέλαβε πρώτα το λιμάνι του Μούρτου (σημερινά Σύβοτα Θεσπρωτίας), όπου έκαψε τα σπίτια και συνέλαβε αιχμαλώτους 150 Τούρκους κατοίκους της περιοχής, τους οποίους έστειλε με πλοία στην Πελοπόννησο. Η αποβατική ενέργεια προκάλεσε την αντίδραση των Άγγλων, που κατείχαν τότε τα Επτάνησα και διαφέντευαν το Ιόνιο Πέλαγος. Αγγλικό πλοίο που έφθασε στον Μούρτο απαίτησε από τον Μαυρομιχάλη να εγκαταλείψει αμέσως την περιοχή. Ο μανιάτης οπλαρχηγός, επειδή φοβήθηκε πολεμική ενέργεια από μέρους των Άγγλων, αναχώρησε νοτιότερα και κατέλαβε τη Σπλάντζα, η οποία απείχε επτά ώρες από την Κιάφα και βρισκόταν στις εκβολές του ποταμού Αχέροντα.


Στις 4 Ιουλίου 1822 ήρθε στην Σπλάντζα και αποβίβασε τους στρατιώτες του ο Μαυρομιχάλης και ο Ιωάννης Ραζηκότσικας.

Την άφιξη του ελληνικού αποσπάσματος πληροφορήθηκαν οι πολιορκούμενοι Σουλιώτες κι έστειλαν εκεί εκατόν εξήντα άντρες με αρχηγούς τον Λάμπρο Βέικο, τον Ζώη Πάνου και τον Βασίλη Ζέρβα, για να ανταμώσουν τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη, να οργανώσουν την άμυνα του Σουλίου και τον αγώνα στην Ήπειρο. Όμως και οι Τούρκοι παρακολουθούσαν τα συμβάντα στην Ήπειρο και έμαθαν την βοήθεια των Ρωμιών που ήρθε από την Σπλάντζα. Αν τα κατάφερναν οι Έλληνες από το προγεφύρωμα της Σπλάντζας η άμυνα θα ήταν ευκολότερη, για τους Σουλιώτες, διότι θα έμπαιναν εφόδια από το προγεφύρωμα του Φαναρίου. Ο Ομέρ Βρυώνης έστειλε εναντίον τους τρεις χιλιάδες Τούρκους «…Οσμανλίδες και Τσάμηδες…» [ Π. Αραβαντινός]. (Τούρκοι και μουσουλμάνοτσάμηδες) με αρχηγό τον Κεχαγιάμπεη.

Αυτός χώρισε το ασκέρι του σε τρία μέρη, πλησίασαν όσο μπορούσαν οι Τούρκοι στην Σπλάντζα και κρύφτηκαν μέσα στα καλάμια, στα νερά των εκβολών του Αχέροντα και στα ρυάκια.

Όμως, είδε τις κινήσεις τους ένας ντόπιος τσοπάνης και ειδοποίησε τους Έλληνες αρχηγούς. «…Επαρουσιάσθη χριστιανός Ηπειρώτης (Έλλην αρβανιτόφωνος) αναγγέλων ότι κατά του Ελληνικού εκείνου σώματος επήρχετο μανιώδης Οθωμανικός στρατός πολυπληθής…» [Π. Αραβαντινός].

Στο στρατόπεδο της Σπλάντζας σήμανε συναγερμός. Οι Έλληνες ήταν απροετοίμαστοι για μάχη, καθώς δεν περίμεναν τόσο ταχεία αντίδραση από τους Οθωμανούς πασάδες. Στη σύσκεψη που ακολούθησε, επικράτησε η άποψη του Μαυρομιχάλη και των Σουλιωτών να παραμείνουν και να πολεμήσουν, ενώ δεν πέρασε η πρόταση κάποιων αξιωματικών να αποφύγουν τη σύγκρουση, επιβιβαζόμενοι στα πλοία. Αμέσως κατασκευάστηκε ένας πρόχειρος λίθινος τοίχος κατά μήκος της ακτής, όπου ταμπουρώθηκαν οι Σουλιώτες και 50 άνδρες οχυρώθηκαν σ’ ένα πύργο στις εκβολές του ποταμού για να επιτηρούν την τυχόν εμφάνιση ιππικού. Ο Μαυρομιχάλης με τους Μανιάτες του κατέλαβε το δεξιό άκρο μέχρι της βραχώδους ακτής της Σπλάντζας.

Οι Έλληνες αποβιβάστηκαν στην στεριά και δώθηκε εντολή στα καράβια να μην δεχτούν κανέναν, που θα ήθελε να υποχωρήσει μπροστά στον εχθρό. Έπρεπε να νικήσουν πάση θυσία.
Η Μάχη

Μία ώρα πριν την ανατολή άρχισε η τουρκική επίθεση, σύμφωνα με το σχέδιο του Μουσταφάμπεη, που πίστευε ότι οι Έλληνες θα είναι ανοργάνωτοι και η αναμέτρηση θα ήταν ένας περίπατος για τους άνδρες του. Έπεσε έξω στους υπολογισμούς του, μόλις διαπίστωσε τα πρόχειρα οχυρωματικά έργα και την ετοιμότητα των ανδρών του Πάνου. Τότε διέταξε τους στρατιώτες του να αρχίσουν να πυροβολούν. Και πάλι για κακή του τύχη, τα όπλα των ανδρών του δεν εκπυρσοκρότησαν κατά το ένα τρίτο, επειδή η πυρίτιδα είχε διαβρωθεί από την υγρασία.

Οι Έλληνες απάντησαν στους πυροβολισμούς με επιτυχία, έχοντας τους Τουρκαλβανούς ακάλυπτους. Οι Μανιάτες βρίσκονταν σε ικανή απόσταση και δεν ενεπλάκησαν στα πρώτα στάδια της μάχης. Όμως, ο Κυριακούλης Μαυρομιχάλης δεν μπορούσε να παραμείνει αδρανής. Σπεύδοντας να βοηθήσει τους Σουλιώτες του Πάνου βρέθηκε ξαφνικά μπροστά στον Μουσταφάμπεη, που προσπαθούσε να εμψυχώσει τους άνδρες του. Οι δύο άνδρες, παλιοί γνώριμοι από την πολιορκία της Τριπολιτσάς, αιφνιδιάστηκαν από την απρόσμενη συνάντηση. Γρήγορα ανέκτησαν την αυτοκυριαρχία τους και άρχισαν τις μεταξύ τους λεκτικές προκλήσεις.

Η μάχη όλο και δυνάμωνε και ένα βόλι από εχθρικό όπλο βρήκε στη μασχάλη τον Κυριακούλη Μαυρομιχάλη και τον τραυμάτισε σοβαρά. Λίγο προτού αφήσει την τελευταία του πνοή, διέταξε τον ιπποκόμο του να πάρει την αιματοβαμμένη ζώνη του και να την παραδώσει στην οικογένειά του στη Μάνη. Οι Έλληνες, απορροφημένοι από το θλιβερό γεγονός της απώλειας του αρχηγού τους, θα διέτρεχαν μεγάλο κίνδυνο, εάν ένα δικό τους βόλι δεν έριχνε νεκρό τον Μουσταφάμπεη. Οι Τούρκοι οπισθοχώρησαν, το ίδιο έπραξαν και οι Έλληνες. Η τρίωρη μάχη είχε λήξει χωρίς νικητή. Οι απώλειες για μεν τους Τούρκους ήταν 43 νεκροί και πέντε αιχμάλωτοι και για τους Έλληνες μόλις τρεις νεκροί. Οι Μανιάτες, αφού σκότωσαν τους πέντε αιχμαλώτους για να εκδικηθούν την απώλεια του Μαυρομιχάλη, επιβιβάσθηκαν στα πλοία τους και αναχώρησαν για το Μεσολόγγι με τον νεκρό αρχηγού τους.

Με περισσότερες απώλειες οι Τούρκοι αλλά χωρίς νικητή τελείωσε η μάχη της Σπλάντζας.

Αυτά έγιναν στις 4 Ιουλίου 1822, στην Σπλάντζα (Αμμουδιά) Φαναρίου Πρεβέζης.

Νίκου Ζιάγκου: «Μάρκος Μπότσαρης»
Δ. Οικονόμου: «Σούλι, Σουλιώτες»
Ν. Σπηλιάδη: «Απομνημονεύματα» τ. Α΄
Π. Αραβαντινός: «Χρονογραφία της Ηπείρου»
Χ. Περραιβός, Φινλεϋ 


 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

thespro.gr Designed by Templateism.com Copyright © 2014

Εικόνες θέματος από Bim. Από το Blogger.