Ηγουμενίτσα: Έφυγε από τη ζωή ο 100χρονος Σπυρίδων Ευστρατίου

Ηγουμενίτσα: Έφυγε από τη ζωή ο 100χρονος Σπυρίδων Ευστρατίου

Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 100 ετών ο Σπυρίδων Ευστρατίου, από τον Τσαμαντά Φιλιατών.

Η εξόδιος ακολουθία θα τελεστεί την Τετάρτη 14 Ιανουαρίου 2026 και ώρα 12:00 μ.μ., στον Ιερό Ναό Ευαγγελίστριας Ηγουμενίτσας, ενώ η σορός θα μεταφερθεί στον ναό στις 11:30 π.μ.

Τον εκλιπόντα αποχαιρετούν η σύζυγός του Αντιγόνη, τα παιδιά του Αναστάσιος και Μιχαήλ, τα εγγόνια, τα ανίψια και οι λοιποί συγγενείς.

Η διαδρομή, ο λόγος και η παρακαταθήκη του Σπυρίδων Ευστρατίου

Ο Σπυρίδων Ευστρατίου ανήκε στη γενιά ανθρώπων που συνέδεσαν την προσωπική τους πορεία με τη λειτουργία των συλλογικών δομών της τοπικής κοινωνίας. Ως αυτοκινητιστής και ιστορικό στέλεχος του κλάδου, είχε παρουσία μακράς διάρκειας στη συγκοινωνιακή ιστορία της Θεσπρωτίας και ειδικότερα στο ΚΤΕΛ, όπου καταγράφεται και ως ένας από τους πρώτους μετόχους.

Η στάση του για τη «νέα εποχή» του ΚΤΕΛ Θεσπρωτίας

Σε ανοιχτή επιστολή του με αφορμή τη μετατροπή του ΚΤΕΛ Θεσπρωτίας σε Ανώνυμη Εταιρεία, ο Σπ. Ευστρατίου ανέδειξε τις δυνατότητες που ανοίγονται, αλλά και τους όρους για να αποδώσει στην πράξη αυτή η αλλαγή. Επέμεινε ότι απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας και συσπείρωση των μετόχων, ώστε η μετάβαση να μη μείνει τυπική, αλλά να λειτουργήσει ως πραγματικός μοχλός προόδου και ωφέλειας για το σύνολο.

Στο ίδιο πλαίσιο, έθεσε στο τραπέζι την ανάγκη προσαρμογής στις νέες συνθήκες και προσανατολισμού σε πιο «ανοικτούς ορίζοντες», με αξιοποίηση ευκαιριών που συνδέονται και με τη θέση της Ηγουμενίτσας, υπογραμμίζοντας ότι το αποτέλεσμα θα κριθεί από τις επιλογές και τη συλλογική στάση των ανθρώπων της εταιρείας.

«Η Μάχη της Ζωής μου»: μια αυτοβιογραφική κατάθεση

Παράλληλα, ο Σπυρίδων Ευστρατίου άφησε και μια προσωπική γραπτή παρακαταθήκη με το έργο «Η Μάχη της Ζωής μου», το οποίο παρουσιάζεται ως αυτοβιογραφικό και έντονα βιωματικό. Η αφήγησή του αποδίδεται ως ευθύς λόγος, χωρίς λογοτεχνικές επιτηδεύσεις, με κεντρικούς άξονες το ήθος, την επαγγελματική αξιοπρέπεια, τις δοκιμασίες της ζωής, αλλά και πλευρές της κοινωνικής και συνδικαλιστικής διαδρομής του κλάδου.

Στο έργο του καταγράφονται γεγονότα και εμπειρίες, μαζί με αναφορές σε ιστορικές περιόδους και καταστάσεις που σημάδεψαν τη χώρα και τις τοπικές κοινωνίες, με στόχο –όπως αποτυπώνεται– να μείνει μια καθαρή μαρτυρία για τους νεότερους.

Η απώλειά του κλείνει έναν κύκλο μιας εκατονταετίας, αλλά αφήνει πίσω μια διπλή κληρονομιά: τη θεσμική/επαγγελματική διαδρομή και τον δημόσιο λόγο του για τη συλλογική ευθύνη, μαζί με μια προσωπική μαρτυρία ζωής που επιχειρεί να διασώσει μνήμη, εμπειρία και αξίες.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του.