Σεμερίζα Θεσπρωτίας – Δήμος Ηγουμενίτσας (στα χαρτιά)

Σεμερίζα Θεσπρωτίας – Δήμος Ηγουμενίτσας (στα χαρτιά)

Εμείς οι «αστοί» της Ηγουμενίτσας γκρινιάζουμε για μια λακκούβα στην άσφαλτο, για μια πινακίδα που δεν φαίνεται ή για έναν κάδο που δεν άδειασε στην ώρα του.

Την ίδια στιγμή, λίγα χιλιόμετρα πιο πέρα, υπάρχει ένας οικισμός που για την Πολιτεία μοιάζει να μην υπάρχει καν.

Η Σεμερίζα Θεσπρωτίας, με μόλις δέκα κατοίκους, ανήκει διοικητικά στην Κορύτιανη του Δήμου Ηγουμενίτσας.

Πρακτικά όμως ανήκει στην αφάνεια και στη λήθη.

Σχεδόν κανένας Ηγουμενιτσιώτης δεν ξέρει πού βρίσκεται και αυτό από μόνο του λέει πολλά.

Σε απόσταση μόλις 5–6 χιλιομέτρων από την μητρική κοινότητα της Κορύτιανης, οι δρόμοι που υποτίθεται ότι τη συνδέουν με τον «έξω κόσμο» είναι γεμάτοι λακκούβες.

Οι αγροτικοί δρόμοι προς χωράφια και στάβλους είναι απλώς αδιάβατοι με λάσπη, κατολισθήσεις και πλήρη εγκατάλειψη.

Όχι από κάποιο ακραίο φυσικό φαινόμενο, αλλά από χρόνια αδιαφορία.

Οι κάτοικοι που τόλμησαν να μείνουν στον τόπο τους και να ασχοληθούν με τον πρωτογενή τομέα τιμωρούνται καθημερινά.

Χωρίς πρόσβαση με αυτοκίνητο σε αρκετά σημεία, κινούνται με τα πόδια, κουβαλούν σανό και τσουβάλια με ελιές στην πλάτη, χάνουν χρόνο, κόπο και παραγωγή, όλα στο όνομα μιας «αγροτικής ανάπτυξης» που υπάρχει μόνο σε δελτία Τύπου και προεκλογικές ομιλίες.

Και φυσικά, σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, η Σεμερίζα θυμίζει ξαφνικά ότι υπάρχει.

Υποψήφιοι κάθε χρώματος περνούν, χαιρετούν, υπόσχονται.

Την επόμενη μέρα, οι υποσχέσεις εξαφανίζονται και ο δρόμος παραμένει λάσπη.

Οι κάτοικοι δεν ζητούν θαύματα.

Δεν ζητούν έργα βιτρίνας, ούτε κορδέλες και φωτογραφίες.

Ζητούν το αδιανόητα απλό που είναι λίγα φορτηγά με μπάζα, χώμα και χαλίκι.

Όχι για να «αναπτυχθούν», αλλά για να μπορούν απλώς να φτάσουν στο χωράφι και στον στάβλο τους, χωρίς να παίζουν τη ζωή και την παραγωγή τους κορώνα–γράμματα.

Αν αυτό θεωρείται πολυτέλεια για τον Δήμο και την Περιφέρεια, τότε ας το παραδεχτούμε όλοι ότι δεν φταίει η τύχη μας, αλλά μας αξίζει.

Χωρίς Σχέδιο