.webp)
Ετοιμάζεται η μελέτη για την προστασία του Μακρυγιαλίου και του Δρεπάνου από τη διάβρωση
Μία κρίσιμη μελέτη για το μέλλον του παραλιακού μετώπου Μακρυγιάλι – Δρέπανο περιλαμβάνεται στον φάκελο των αναγκαίων μελετών για τις αποκαταστάσεις ζημιών σε υποδομές από φυσικές καταστροφές που έχει ζητήσει ο Δήμος Ηγουμενίτσας.
Πρόκειται για κυματική και ακτομηχανική μελέτη, η οποία εξετάζει το πρόβλημα της διάβρωσης στην παραλία Μακρυγιάλι και την ευρύτερη παράκτια ζώνη έως το Δρέπανο.
Η μελέτη συντάσσεται στο πλαίσιο της Οριστικής Τεχνικής Μελέτης του έργου και έχει ως αντικείμενο την επιλογή της καλύτερης οικονομοτεχνικά λύσης για την προστασία της ακτής από τους κυματισμούς, ώστε να περιοριστούν η διάβρωση, η υποχώρηση της ακτογραμμής και τα φαινόμενα κατάκλισης της παραλιακής οδού κατά τη διάρκεια καταιγίδων.
Η περιοχή που εξετάζεται εκτείνεται κατά μήκος της παραλίας Μακρυγιάλι – Δρέπανο, στον όρμο Ηγουμενίτσας. Η παραλία έχει συνολικό μήκος περίπου 3.700 μέτρα και οριοθετείται από τη χερσόνησο Λυγιά στα δυτικά έως την αμμώδη άκρα Δρέπανο στα ανατολικά. Πρόκειται για αμμώδη ακτή, με ήπιο πυθμένα, η οποία διαχωρίζει τη θαλάσσια ζώνη του όρμου Ηγουμενίτσας από τις λιμνοθάλασσες και τις ελώδεις εκτάσεις που βρίσκονται πίσω από αυτήν.
Το πρόβλημα, ωστόσο, δεν είναι θεωρητικό. Σύμφωνα με πληροφορίες του thespro.gr, η μελέτη καταγράφει σημαντικές ζημιές σε τμήματα της παραλιακής οδού, στο παράπλευρο δίκτυο ύδρευσης και στο δημοτικό κτήριο που λειτουργεί ως αναψυκτήριο.
Οι ζημιές αποδίδονται στην αναρρίχηση των κυματισμών και στη διαβρωτική τους δράση πάνω στο παράκτιο μέτωπο. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται και στο ανατολικό τμήμα της ακτής, όπου η παραλιακή ζώνη έχει μειωθεί, με αποτέλεσμα να διαβρώνεται το μέτωπο του παράκτιου αναβαθμού και να έχει αποκαλυφθεί το ριζικό σύστημα δέντρων και θαμνώδους βλάστησης.
Η εικόνα που περιγράφεται είναι ανησυχητική, καθώς δεν αφορά μόνο την αισθητική ή τουριστική εικόνα της περιοχής, αλλά και την ασφάλεια βασικών υποδομών. Όταν η θάλασσα φτάνει στην παραλιακή οδό, όταν υποσκάπτονται θεμέλια κτηρίων και όταν αποκαλύπτονται αγωγοί ύδρευσης, το ζήτημα παύει να είναι απλώς περιβαλλοντικό και γίνεται θέμα δημόσιας ασφάλειας και προστασίας δημοτικής περιουσίας.
Υπενθυμίζουμε ότι κατασκευάστηκε παραλιακό τοιχίο μήκους περίπου 800 μέτρων, το οποίο ολοκληρώθηκε τον Ιανουάριο του 2026. Το τοιχίο έχει μέσο ύψος περίπου 1 μέτρο και εξέχει κατά 30 εκατοστά από το οδόστρωμα. Η παρέμβαση αυτή έγινε για την άμεση προστασία της παραλιακής οδού και του δημοτικού κτηρίου.
Ωστόσο, ένα τοιχίο από μόνο του δεν αποτελεί συνολική λύση για ένα δυναμικό παράκτιο σύστημα.
Η μελέτη εξετάζει τη μακροχρόνια εξέλιξη της ακτής, τη συμπεριφορά της παραλιακής ζώνης, τις ανεμολογικές και κυματικές συνθήκες, την παλίρροια, την άνοδο της στάθμης της θάλασσας λόγω κλιματικής αλλαγής, καθώς και τους κυματισμούς από διερχόμενα πλοία. Με άλλα λόγια, επιχειρεί να απαντήσει όχι μόνο στο πού υπάρχει ζημιά σήμερα, αλλά και στο πώς θα εξελιχθεί η ακτή τα επόμενα χρόνια εάν δεν υπάρξει ολοκληρωμένη παρέμβαση.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι οι εναλλακτικές λύσεις παράκτιας προστασίας που εξετάζονται βασίζονται σε σύστημα αποσπασμένων κυματοθραυστών.
Σύμφωνα με τις πληροφορίες, στόχος των έργων είναι αφενός η προστασία της παράκτιας ζώνης από πλημμυρικά φαινόμενα, διάβρωση και υποσκαφές, και αφετέρου η εξασφάλιση επαρκούς πλάτους παραλίας για χρήση αναψυχής.
Η μελέτη εξετάζει σενάρια προστασίας, μεταξύ των οποίων και λύσεις με περισσότερους αποσπασμένους κυματοθραύστες. Σε ένα από τα σενάρια γίνεται αναφορά στην προστασία του συνόλου της παραλίας Μακρυγιάλι με 10 αποσπασμένους κυματοθραύστες, ενώ επισημαίνεται ότι η παρουσία του πρόσφατου τοιχίου προστασίας θα επιφέρει σημαντικές αλλαγές στην εικόνα της παραλίας και στις οριακές συνθήκες των προσομοιώσεων.
Το κρίσιμο συμπέρασμα είναι ότι η περιοχή Μακρυγιάλι – Δρέπανο βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα σύνθετο παράκτιο πρόβλημα. Η διάβρωση δεν είναι ένα μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά αποτέλεσμα κυματισμών, μορφολογίας ακτής, ανθρώπινων παρεμβάσεων, μεταβολής της ακτογραμμής και πιθανών επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής. Γι’ αυτό και η αντιμετώπισή της δεν μπορεί να περιορίζεται σε πρόχειρες αποκαταστάσεις μετά από κάθε κακοκαιρία.
Για τον Δήμο Ηγουμενίτσας, η συγκεκριμένη μελέτη αποκτά ιδιαίτερη σημασία, καθώς αφορά μία από τις πιο αναγνωρίσιμες και πολυσύχναστες παραλιακές ζώνες της περιοχής. Το Μακρυγιάλι και το Δρέπανο δεν είναι απλώς παραλίες. Είναι χώρος αναψυχής, τουριστικό σημείο αναφοράς, περιβαλλοντικά ευαίσθητη ζώνη και ταυτόχρονα περιοχή με δημόσιες υποδομές που ήδη έχουν δοκιμαστεί από τη θάλασσα.
Το ζητούμενο πλέον είναι η μελέτη να ολοκληρωθεί άμεσα και να μη μείνει στα χαρτιά.
Η τεχνική τεκμηρίωση δείχνει ότι το πρόβλημα είναι υπαρκτό, εξελισσόμενο και απαιτεί σχεδιασμό με προοπτική δεκαετιών.
Η επιλογή των έργων, η περιβαλλοντική τους αδειοδότηση, η χρηματοδότηση και η υλοποίησή τους θα κρίνουν αν η παραλιακή ζώνη Μακρυγιάλι – Δρέπανο θα προστατευτεί ουσιαστικά ή αν οι παρεμβάσεις θα συνεχίσουν να γίνονται αποσπασματικά, πίσω από τις ζημιές που αφήνει κάθε έντονη κακοκαιρία.