Καμπανάκι Νταή στο Δημοτικό Συμβούλιο για Δρέπανο και Μακρυγιάλι
Τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον της παραλίας Δρεπάνου και Μακρυγιαλίου έκρουσε ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας, Παναγιώτης Νταής, κατά τη σημερινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου για τον απολογισμό της δημοτικής αρχής.
Η υπόθεση δεν είναι θεωρητική. Η κυματική και ακτομηχανική μελέτη για την περιοχή καταγράφει με σαφήνεια ότι η ακτή Μακρυγιάλι – Δρέπανο είναι μια αμμώδης φραγματογενής ζώνη μήκους περίπου 3,7 χιλιομέτρων, η οποία χωρίζει τη θαλάσσια περιοχή του όρμου Ηγουμενίτσας από τις λιμνοθάλασσες και τις ελώδεις εκτάσεις που βρίσκονται πίσω της. Αυτό σημαίνει ότι η παραλία δεν είναι μόνο χώρος αναψυχής. Είναι φυσικό ανάχωμα. Αν χαθεί, η θάλασσα θα πιέσει ακόμη περισσότερο προς το εσωτερικό.
Ο κ. Νταής, σύμφωνα με όσα ανέφερε στο Δημοτικό Συμβούλιο, στάθηκε στα συμπεράσματα των μελετητών και στον πραγματικό κίνδυνο η θάλασσα να «φάει» σταδιακά την παραλία, οδηγώντας μελλοντικά ακόμη και σε ένωση με τη λιμνοθάλασσα, εφόσον δεν υλοποιηθούν οι αναγκαίες παρεμβάσεις προστασίας.
Τα σημάδια είναι ήδη ορατά. Η μελέτη καταγράφει σοβαρές ζημιές σε τμήματα της παραλιακής οδού, στο παράπλευρο δίκτυο ύδρευσης, αλλά και στο δημοτικό αναψυκτήριο, όπου υπήρξε υποσκαφή των θεμελίων. Στο ανατολικό τμήμα της ακτής, όπου το πλάτος της παραλιακής ζώνης έχει μειωθεί, η διάβρωση έχει αποκαλύψει ρίζες δέντρων και θαμνώδους βλάστησης, ενώ κατά τη διάρκεια ισχυρών καταιγίδων παρατηρούνται φαινόμενα κατάκλισης της παραλιακής οδού.
Το πρόβλημα δεν δημιουργήθηκε σήμερα. Σύμφωνα με τη μελέτη, η μορφολογική εξέλιξη της περιοχής εξετάστηκε με βάση αεροφωτογραφίες, ορθοφωτοχάρτες και δορυφορικές εικόνες από το 1945 έως το 2024. Τα διαγράμματα μεταβολής της ακτογραμμής δείχνουν ότι η διάβρωση είναι μια μακροχρόνια διαδικασία, η οποία πλέον έχει φτάσει σε κρίσιμο σημείο.
Καθοριστικό ρόλο φαίνεται πως έχει παίξει και η διακοπή της φυσικής τροφοδοσίας της ακτής με φερτά υλικά από τον ποταμό Καλαμά. Η εκτροπή της κοίτης του ποταμού στις αρχές της δεκαετίας του 1960 περιόρισε την παροχή ιζήματος προς την παλαιά εκβολή, στερώντας από την παράκτια ζώνη την άμμο και τα υλικά που συνέβαλλαν στη φυσική αναπλήρωση της ακτής. Με απλά λόγια, η παραλία χάνει υλικό από τα κύματα, αλλά δεν το αναπληρώνει πλέον με φυσικό τρόπο.
Στην πίεση αυτή προστίθενται οι κυματισμοί, η άνοδος της στάθμης της θάλασσας, τα έντονα καιρικά φαινόμενα, αλλά και οι κυματισμοί από τα διερχόμενα πλοία. Η μελέτη επισημαίνει ότι τα απόνερα πλοίων εξωτερικού και κατηγορίας ECO μπορούν να είναι μεγαλύτερα από το 75% των αντίστοιχων κυματισμών πελάγους, στοιχείο που δείχνει ότι η ναυσιπλοΐα αποτελεί παράγοντα που πρέπει να συνεκτιμηθεί σοβαρά.
Η λύση δεν είναι μια απλή πρόχειρη αποκατάσταση. Η μελέτη προβλέπει έργα παράκτιας προστασίας με στόχο την ανάσχεση της διάβρωσης, την προστασία από πλημμυρικά φαινόμενα και υποσκαφές, αλλά και τη διασφάλιση ικανού πλάτους παραλίας για αναψυχή.
Το μήνυμα που βγήκε από τη σημερινή συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου είναι ότι το Δρέπανο και το Μακρυγιάλι δεν έχουν άλλο χρόνο για χάσιμο. Δεν πρόκειται για ένα έργο καλλωπισμού, ούτε για μια παρέμβαση πολυτέλειας. Πρόκειται για έργο διάσωσης μιας παραλίας που αποτελεί σήμα κατατεθέν για την Ηγουμενίτσα και ολόκληρη τη Θεσπρωτία.
Αν οι παρεμβάσεις καθυστερήσουν, η διάβρωση θα συνεχίσει να αφαιρεί μέτρα παραλίας, οι υποδομές θα κινδυνεύουν ξανά και ξανά, και η φυσική ισορροπία ανάμεσα στη θάλασσα και τη λιμνοθάλασσα θα γίνεται όλο και πιο εύθραυστη.
Το Δρέπανο και το Μακρυγιάλι δεν κινδυνεύουν απλώς να μικρύνουν. Κινδυνεύουν να χαθούν όπως τα γνωρίζουμε σήμερα. Και αυτός είναι ο πραγματικός συναγερμός που τέθηκε πλέον και επίσημα στο τραπέζι του Δημοτικού Συμβουλίου.

