.webp)
"Δίκασαν" τη γιαγιά στο Καστρί, αντί για τους απατεώνες: Η ζήλια πίσω από τα δηλητηριώδη σχόλια
Η είδηση: Μια 86χρονη στο Καστρί Ηγουμενίτσας έπεσε θύμα μιας οργανωμένης και ιδιαίτερα σκληρής απάτης. Επιτήδειοι την παγίδευσαν τηλεφωνικά, της παρουσιάστηκαν ως άνθρωποι εμπιστοσύνης, την έπεισαν ότι επίκειται αλλαγή νομίσματος και, κρατώντας την υπό συνεχή ψυχολογική πίεση, την οδήγησαν να παραδώσει τις οικονομίες μιας ολόκληρης ζωής.
Θα περίμενε κανείς ότι μπροστά σε ένα τέτοιο περιστατικό, η αυτονόητη αντίδραση θα ήταν η οργή απέναντι στους απατεώνες και η συμπάθεια προς το θύμα. Όμως όχι. Στα σχόλια εμφανίστηκαν οι γνωστοί εισαγγελείς του πληκτρολογίου, έτοιμοι να δικάσουν όχι τους δράστες, αλλά την ηλικιωμένη.
«Πού τα βρήκε;», «γιατί τα είχε στο σπίτι;», «δεν έχει παιδιά;», «μαύρο χρήμα», «ας πρόσεχε». Λες και το βασικό έγκλημα δεν είναι ότι κάποιοι εξαπάτησαν μια 86χρονη και της άρπαξαν τους κόπους μιας ζωής, αλλά ότι η γυναίκα τόλμησε να έχει οικονομίες χωρίς να ζητήσει προηγουμένως την έγκριση τους.
Η αλήθεια, βέβαια, είναι πιο άβολη.
Το πρόβλημα πολλών δεν είναι πού βρήκε η γιαγιά τα 200.000 ευρώ. Το πρόβλημά τους είναι ότι εκείνη, με όποιες στερήσεις, θυσίες και επιλογές έκανε στη ζωή της, κατάφερε να τα συγκεντρώσει. Ενώ οι ίδιοι, που σήμερα εμφανίζονται ως οικονομικοί ελεγκτές, χρωστούν σε όποιον μιλάει ελληνικά και ... αρβανίτικα.
Δεν τους ενοχλεί ότι δεν είχε παιδιά δίπλα της. Τους ενοχλεί ότι δεν μπορούν να διανοηθούν πως ένας άνθρωπος παλαιότερης γενιάς μπορεί να έκανε καλύτερο κουμάντο από εκείνους. Να δούλεψε, να αποταμίευσε, να στερήθηκε, να μην άλλαζε κινητό κάθε χρόνο, να μην αγόραζε με δόσεις ό,τι γυάλιζε και να μην ξόδευε περισσότερα από όσα έβγαζε.
Και επειδή αυτή η σκέψη πονάει, είναι ευκολότερο να βαφτιστούν τα χρήματα «μαύρα», η ηλικιωμένη «αφελής» και η οικογένειά της «ανύπαρκτη». Έτσι αποφεύγεται η δυσάρεστη σύγκριση με τη δική τους διαχείριση.
Κανένας σχολιαστής δεν γνωρίζει πώς αποκτήθηκαν αυτά τα χρήματα. Μπορεί να προέρχονταν από δεκαετίες εργασίας, πώληση περιουσίας, κληρονομιά ή συστηματική αποταμίευση. Αυτό που γνωρίζουμε είναι ότι ανήκαν στην ίδια και ότι κάποιοι εγκληματίες τής τα άρπαξαν με δόλο.
Το θύμα δεν χρειάζεται οικονομικό έλεγχο από τον κάθε πικραμένο. Χρειάζεται σεβασμό. Και οι πραγματικοί υπεύθυνοι δεν είναι ούτε η ηλικία της, ούτε οι οικονομίες της, ούτε τα παιδιά που μπορεί να έχει ή να μην έχει. Είναι οι απατεώνες που εκμεταλλεύτηκαν την εμπιστοσύνη και την ευαλωτότητά της.
Όσο για εκείνους που έσπευσαν να τη χλευάσουν, ίσως πριν εξετάσουν το «πόθεν έσχες» μιας 86χρονης, να κοιτάξουν πρώτα το δικό τους υπόλοιπο, τα δάνειά τους, τις κάρτες τους και τα τεφτέρια όπου είναι γραμμένο το όνομά τους.
Γιατί τελικά, πίσω από πολλά από αυτά τα δηλητηριώδη σχόλια, δεν κρύβεται η απορία.
Κρύβεται η ζήλια.
Βαγγέλης Αναστασίου