Τίποτα δεν είναι το ίδιο από τότε που έφυγες | Γράφει η Εύη Α. Αναστασίου

Τίποτα δεν είναι το ίδιο από τότε που έφυγες | Γράφει η Εύη Α. Αναστασίου

Πέρασαν 10 χρόνια από τότε που έφυγες ξαφνικά από κοντά μας και τίποτα δεν είναι το ίδιο. Υπάρχουν τόσες στιγμές που δεν είσαι μαζί μας και αυτές είναι που πονάνε περισσότερο. Οι γιορτές, οι χαρές, οι δύσκολες μέρες, οι αποφάσεις που έπρεπε να πάρω χωρίς τη συμβουλή σου. Κάθε σημαντική στιγμή έχει μέσα της την απουσία σου.

Από τότε άλλαξα. Πολλές φορές αναρωτιέμαι αν θα με αναγνώριζες σήμερα, αλλά μέσα μου ξέρω πως ένα κομμάτι μου είναι φτιαγμένο από σένα. Σε κουβαλάω πάντα μέσα μου, σαν οδηγό, σαν φωνή που με κρατάει όρθια όταν λυγιζω. Μου λείπει το να ξέρω ότι είσαι εκεί για οτι χρειαστώ.

Βιάστηκες να μου τα μάθεις όλα, να με κάνεις δυνατή, όπως μου έλεγες, για να μην έχω ανάγκη κανέναν. Να μπορώ να σταθώ στα δικά μου πόδια… λες και το ήξερες ότι θα με αφήσεις τόσο νωρίς. Λες και το ένιωθες ότι δεν θα μπορείς να με προστατεύεις.

10 χρόνια και τα εγγόνια σου έχουν μεγαλώσει. Μιλάνε όμως συνέχεια για σένα. Θυμούνται τις σκανταλιες που κάνατε και κυρίως την αγάπη που τους έδωσες. Και μέσα απο τις ιστορίες του Αλέξανδρου,  του Άγγελου και της Υρούς σε έχει γνωρίσει η Ελένη. Είναι η μόνη “ατυχη” γιατί δεν πρόλαβε να δημιουργήσει τις δικές της αναμνήσεις.

10 χρόνια η μαμά στέκεται εκεί βράχος για όλους εμάς πάρα τον πόνο της.

10 χρονια το μυαλό και η ψυχή δεν μπορεί να ξεχάσει ούτε δευτερόλεπτο από εκείνο το βράδυ.

Η καρδιά σου σταμάτησε απότομα, αλλά η δική μου συνεχίζει να χτυπά και σε κρατάει ζωντανό μέσα της.

Μπαμπά όσο και αν μεγάλωσα, πάντα θα είμαι το κοριτσάκι σου που χρειάζεται την φροντίδα σου.

Μου λείπεις μπαμπά … Μας λείπεις…

Εύη Α. Αναστασίου

“Εγώ λεύτερος θα είμαι, ακόμα και αν με δέσουν με χίλιες αλυσίδες… τη λευτεριά ή τη σκλαβιά την κουβαλά ο καθένας μέσα του”

ΑΛΕΞ(Η)ΚΕΡΑΥΝΟΣ