Ακίνητα: Τι ισχύει για τα κοινόχρηστα όταν το σπίτι είναι κενό – Ποιος τα πληρώνει

Ακίνητα: Τι ισχύει για τα κοινόχρηστα όταν το σπίτι είναι κενό – Ποιος τα πληρώνει

Τα κοινόχρηστα παραμένουν ένα από τα πιο συνηθισμένα ζητήματα διαφωνίας στις πολυκατοικίες, ιδιαίτερα όταν ένα διαμέρισμα δεν κατοικείται. Πολλοί ιδιοκτήτες θεωρούν ότι, αφού το ακίνητο μένει άδειο, δεν έχουν υποχρέωση να συμμετέχουν στα έξοδα. Στην πράξη όμως, το τι ισχύει εξαρτάται κυρίως από τον κανονισμό της πολυκατοικίας, αλλά και από το αν το ακίνητο θεωρείται πραγματικά «κλειστό».

Ο κανονισμός κάθε πολυκατοικίας είναι το βασικό σημείο αναφοράς για τον τρόπο με τον οποίο κατανέμονται τα κοινόχρηστα. Εκεί προσδιορίζεται ποια έξοδα μοιράζονται με βάση τα τετραγωνικά, ποια αφορούν πάγιες δαπάνες όπως καθαρισμός, φωτισμός και ασανσέρ, αλλά και σε ποιες περιπτώσεις μπορεί να προβλέπονται εξαιρέσεις. Γι’ αυτό, όποιος θέλει να γνωρίζει αν μπορεί να μειώσει ή να αποφύγει κάποια επιβάρυνση, πρέπει πρώτα να εξετάσει τι ακριβώς προβλέπει ο κανονισμός.

Ένα διαμέρισμα δεν χαρακτηρίζεται «κλειστό» απλώς και μόνο επειδή δεν κατοικείται. Για να θεωρείται ουσιαστικά κλειστό, θα πρέπει να μην εμφανίζει κατανάλωση ρεύματος ή νερού, να είναι άδειο από έπιπλα και να μην χρησιμοποιείται ούτε περιστασιακά. Ακόμη όμως και σε αυτή την περίπτωση, συνήθως δεν απαλλάσσεται πλήρως από όλα τα κοινόχρηστα, καθώς εξακολουθεί να συμμετέχει σε ορισμένα σταθερά έξοδα του κτιρίου.

Απαλλαγή μπορεί να υπάρξει μόνο σε συγκεκριμένες περιπτώσεις. Αυτό μπορεί να συμβεί όταν ο κανονισμός της πολυκατοικίας προβλέπει ρητά εξαίρεση για κλειστά διαμερίσματα, όταν υπάρχει σχετική δικαστική απόφαση ή όταν πρόκειται για επιμέρους δαπάνες που δεν αφορούν όλους τους ιδιοκτήτες, όπως σε περιπτώσεις αυτόνομης θέρμανσης. Παρ’ όλα αυτά, τα πάγια έξοδα, όπως η συντήρηση του ανελκυστήρα, ο φωτισμός των κοινόχρηστων χώρων και η καθαριότητα, συνήθως εξακολουθούν να βαρύνουν τον ιδιοκτήτη.

• Όταν τα κοινόχρηστα δεν πληρώνονται, ο διαχειριστής έχει τη δυνατότητα να κινηθεί νομικά για την είσπραξή τους. Σε αρκετές περιπτώσεις, η διαδικασία αυτή μπορεί να προχωρήσει γρήγορα, με αποτέλεσμα ο οφειλέτης να βρεθεί αντιμέτωπος ακόμη και με αναγκαστικά μέτρα.
• Οι οφειλές από κοινόχρηστα δεν μένουν ανοιχτές επ’ αόριστον, καθώς προβλέπεται παραγραφή, που κατά κανόνα φτάνει την πενταετία. Αυτό σημαίνει ότι μετά την πάροδο του σχετικού χρονικού διαστήματος η διεκδίκησή τους δεν είναι πλέον εύκολη δικαστικά, αν και κάθε περίπτωση χρειάζεται προσεκτική εξέταση, ανάλογα με τα πραγματικά δεδομένα.

Συχνά επικρατεί η λανθασμένη εντύπωση ότι όποιος δεν διαμένει στο διαμέρισμά του δεν οφείλει τίποτα. Στην πραγματικότητα, ακόμη και ένα κλειστό σπίτι επιβαρύνεται συνήθως με βασικά κοινόχρηστα. Αντίστοιχα, δεν ισχύει ότι τέτοιες οφειλές «σβήνουν» μέσα σε λίγους μήνες, αφού η παραγραφή τους ακολουθεί συγκεκριμένο νομικό πλαίσιο και απαιτεί πολύ μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.