Δύο έργα του Ζαν Κοκτώ ζωντανεύουν στο Θεσπρωτικό Θέατρο

Δύο έργα του Ζαν Κοκτώ ζωντανεύουν στο Θεσπρωτικό Θέατρο

Ο Ζαν Κοκτώ υπήρξε μια από τις πιο πολυσχιδείς προσωπικότητες του γαλλικού 20ού αιώνα. Ποιητής, πεζογράφος, θεατρικός συγγραφέας, ζωγράφος και σκηνοθέτης, κινήθηκε ανάμεσα στα καλλιτεχνικά ρεύματα του υπερρεαλισμού, του νεορομαντισμού και της μοντερνιστικής πρωτοπορίας.

Τα θεατρικά του έργα χαρακτηρίζονται από ποιητικό λόγο, υπόγεια ειρωνεία και φιλοσοφικό βάθος.

Γεννήθηκε κοντά στο Παρίσι το 1889, όπου και μεγάλωσε. Την περίοδο του μεσοπολέμου, ήρθε σε επαφή με τον κόσμο της μοντέρνας τέχνης κι έγραψε μερικά από τα πιο σημαντικά έργα του· σπουδαιότερο έργο του, η Δαιμόνια μηχανή. Πρόκειται για μια διαπραγμάτευση του θέματος του Οιδίποδα, με δική του οπτική.

Τη δεκαετία του 1940, στράφηκε στον κινηματογράφο, πρώτα ως σεναριογράφος και στη συνέχεια ως σκηνοθέτης, ενώ υπήρξε και σημαντικός εικαστικός καλλιτέχνης. Πέθανε στις 11 Οκτωβρίου 1963 σε ηλικία 74 ετών από καρδιακή προσβολή, μόλις άκουσε τα νέα του θανάτου της φίλης του Εντίθ Πιάφ.

- «Ο ωραίος αδιάφορος» είναι ένα έργο γραμμένο για την Εντίθ Πιάφ. Μια γυναίκα ερωτευμένη με έναν άντρα που πρακτικά τον ζει κι αυτός την εκμεταλλεύεται. Μια γυναίκα που φτάνει στα όριά της, τα ξεπερνάει και αποφασίζει να πάρει τη ζωή της στα χέρια της, ακόμη κι αν δεν είναι σε θέση να τη χειριστεί. Ένα διαχρονικό έργο που αναδεικνύει την αδυναμία του ανθρώπου να αποδεσμευτεί από έναν τοξικό δεσμό, ακόμα κι όταν αυτός οδηγεί στην ψυχολογική εξόντωση.

- «Η Ψεύτρα» είναι ένας μονόλογος γραμμένος το 1949 για τον ηθοποιό Ζαν Μαρέ. Ο ήρωας, σε μια εξομολόγηση προς το κοινό, αποκαλύπτει την εσωτερική του σύγκρουση. Αγαπά την αλήθεια, αλλά όποτε προσπαθεί να μιλήσει, αυτή τον προδίδει — και αναγκάζεται να ψεύδεται. Το ψέμα γίνεται όχημα αλλά και παγίδα· καθιστά υπεύθυνο τον ίδιο ενώ τον απομακρύνει από την αλήθεια.

Μέσα από μια παιχνιδιάρικη, αλλά και αποκαλυπτική αφήγηση, ο Κοκτώ δοκιμάζει τα όρια μεταξύ αλήθειας και ψέματος, αθωότητας και αυτοπαγίδευσης. Μέχρι το τέλος, δεν είμαστε σίγουροι αν ο αφηγητής είναι θύμα ή θύτης — και αν όλο το πορτρέτο ήταν μια επιτηδευμένη αποκαλυπτική εξομολόγηση ή μια σκόπιμα επινοημένη παραπλάνηση.

«Ο ωραίος αδιάφορος»