.webp)
Δασάκι: Ένα φυσικό διαμάντι μέσα στα σκουπίδια... και ο κάδος ακριβώς δίπλα! (+ΦΩΤΟ)
Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια. Και οι φωτογραφίες από το Δασάκι της Ηγουμενίτσας λένε, δυστυχώς, περισσότερα απ’ όσα θα θέλαμε να παραδεχθούμε.
Ένα από τα πιο όμορφα σημεία της πόλης, ένας πραγματικός πνεύμονας πρασίνου μέσα στον αστικό ιστό, με πεύκα, σκιά, παγκάκια, μονοπάτια και φυσική ομορφιά, παρουσιάζει σε ορισμένα σημεία εικόνα που προκαλεί ντροπή.
Πλαστικά μπουκάλια, ποτήρια καφέ, κουτάκια αναψυκτικών, χαρτιά και σκουπίδια πεταμένα κάτω, ανάμεσα στα ξερά χόρτα, τις πευκοβελόνες και τα παγκάκια.
Και το πιο εξοργιστικό;
Ο κάδος βρίσκεται ακριβώς δίπλα.
Το Δασάκι της Ηγουμενίτσας δεν είναι ένας τυχαίος χώρος. Είναι ένα σημείο που συνδέεται με την καθημερινή ανάσα της πόλης, με τον πευκόφυτο λόφο, με την ιστορία και τη φυσική ομορφιά της περιοχής. Ένας χώρος όπου κάτοικοι και επισκέπτες μπορούν να περπατήσουν, να ξεκουραστούν, να πάρουν λίγη δροσιά, να απολαύσουν τη σκιά και τη θέα.
Κι όμως, εκεί όπου θα έπρεπε να κυριαρχεί ο σεβασμός, κάποιοι επιμένουν να αφήνουν πίσω τους τα αποτυπώματα της αδιαφορίας τους.
Δεν μιλάμε για ένα χαρτί που το πήρε ο αέρας. Δεν μιλάμε για ένα μεμονωμένο σκουπίδι που έπεσε κατά λάθος. Μιλάμε για ποτήρια καφέ, μπουκάλια νερού, αναψυκτικά και συσκευασίες που κάποιος κράτησε στα χέρια του όσο έπινε ή έτρωγε, αλλά ξαφνικά «κουράστηκε» να τα μεταφέρει λίγα μέτρα παραπέρα, μέχρι τον κάδο.
Κάτι τέτοιο δεν είναι απλώς θέμα καθαριότητας. Είναι θέμα νοοτροπίας.
Είναι η γνωστή αντίληψη του «άστο κάτω, κάποιος θα το μαζέψει». Μια νοοτροπία που ξεκινά από το σπίτι και βγαίνει μετά στην κοινωνία. Από το παιδί που δεν μαθαίνει να μαζεύει το ποτήρι του, από τον νέο που θεωρεί φυσιολογικό να αφήσει τον καφέ του στο παγκάκι, από τον ενήλικα που περιμένει πάντα κάποιον άλλον να καθαρίσει πίσω του.
Τη μητέρα. Τη γυναίκα. Τη γιαγιά. Την καθαρίστρια. Τον υπάλληλο του Δήμου.
Πάντα κάποιος άλλος. Ποτέ ο ίδιος.
Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη παθογένεια. Γιατί σε πολλές οικογένειες ακόμη και σήμερα η καθαριότητα, η τάξη, το νοικοκύρεμα και η φροντίδα θεωρούνται σιωπηλά «δουλειά της γυναίκας». Δεν λέγεται πάντα ανοιχτά, αλλά φαίνεται στην πράξη. Η γυναίκα θα μαζέψει, θα τακτοποιήσει, θα σκουπίσει, θα φροντίσει, θα προλάβει.
Και όταν ένα παιδί μεγαλώνει βλέποντας ότι πάντα κάποιος άλλος μαζεύει πίσω του, το ίδιο μοτίβο το κουβαλά και έξω από το σπίτι. Στο σχολείο. Στην πλατεία. Στην παραλία. Στο γήπεδο. Στο Δασάκι.
Έτσι, το πεταμένο ποτήρι του καφέ δεν είναι απλώς ένα σκουπίδι. Είναι σύμπτωμα. Είναι ο καθρέφτης μιας κοινωνίας που συχνά μιλά για πολιτισμό, αλλά δυσκολεύεται να κάνει το αυτονόητο: να πετάξει τα σκουπίδια της στον κάδο.
Βεβαίως, ο Δήμος οφείλει να καθαρίζει, να συντηρεί, να ελέγχει και να προστατεύει τέτοιους χώρους. Οφείλει να φροντίζει το Δασάκι, να διατηρεί τους κάδους, τα παγκάκια και τα μονοπάτια σε καλή κατάσταση και να παρεμβαίνει όπου χρειάζεται.
Όμως εδώ δεν λείπει μόνο η φροντίδα. Εδώ λείπει η παιδεία.
Γιατί όταν ο κάδος είναι δίπλα και το σκουπίδι βρίσκεται κάτω, δεν υπάρχει δικαιολογία. Υπάρχει μόνο αδιαφορία.
Το Δασάκι της Ηγουμενίτσας είναι ένα φυσικό διαμάντι. Ένας χώρος που θα μπορούσε να αποτελεί καθημερινό σημείο αναψυχής, περιπάτου και επαφής με τη φύση. Αντί γι’ αυτό, σε ορισμένα σημεία του μετατρέπεται σε μικρή χωματερή από ανθρώπους που θέλουν καθαρό περιβάλλον, αρκεί να το καθαρίζει κάποιος άλλος...!
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο αισθητικό. Είναι και περιβαλλοντικό. Τα πλαστικά, τα κουτιά, τα χαρτιά και τα απορρίμματα δεν εξαφανίζονται επειδή γυρίσαμε το βλέμμα αλλού. Μένουν εκεί. Ρυπαίνουν το έδαφος, αλλοιώνουν την εικόνα του χώρου, επιβαρύνουν τη φύση και δείχνουν στα παιδιά μας το χειρότερο παράδειγμα.
Σε μια εποχή που η περιβαλλοντική κρίση δεν είναι θεωρία, αλλά καθημερινότητα, δεν έχουμε την πολυτέλεια να αντιμετωπίζουμε τη φύση σαν χώρο προσωρινής χρήσης. Τα καλοκαίρια γίνονται πιο δύσκολα, οι πυρκαγιές πιο απειλητικές, η ρύπανση πιο έντονη και η ανάγκη προστασίας του περιβάλλοντος πιο επιτακτική από ποτέ.
Η περιβαλλοντική συνείδηση δεν ξεκινά από τα μεγάλα λόγια. Ξεκινά από τα απλά.
- Από το να πάρεις μαζί σου το μπουκάλι που άδειασες.
- Από το να πετάξεις το ποτήρι του καφέ στον κάδο.
- Από το να μάθεις στο παιδί σου ότι ο δημόσιος χώρος δεν είναι ξένος χώρος.
Είναι και δικός του.
Είναι και δικός μας.
Το περιβάλλον δεν είναι κάτι μακρινό. Δεν είναι μόνο τα δάση, οι θάλασσες και τα βουνά που βλέπουμε στις καμπάνιες ευαισθητοποίησης. Είναι το παγκάκι δίπλα στο σπίτι μας. Είναι το Δασάκι της πόλης μας. Είναι το σημείο όπου καθόμαστε για δέκα λεπτά και μετά αποφασίζουμε αν θα αφήσουμε πίσω μας καθαριότητα ή ντροπή.
Η Γη είναι το σπίτι μας. Και την έχουμε ήδη επιβαρύνει αρκετά.
Αν θέλουμε λοιπόν να μιλάμε σοβαρά για πολιτισμό, καθαριότητα και περιβαλλοντική ευθύνη, ας ξεκινήσουμε από το πιο απλό: να μη λερώνουμε αυτό που όλοι θέλουμε να απολαμβάνουμε.
Γιατί τελικά ο πολιτισμός μιας πόλης δεν φαίνεται μόνο στα έργα, στις εκδηλώσεις και στις αναπλάσεις. Φαίνεται και στο αν μπορεί να κρατήσει καθαρό ένα παγκάκι μέσα στο δάσος.