.webp)
Πέστανη: Το χωριό της Θεσπρωτίας που ερήμωσε μετά τους σεισμούς του 1979 (+ΒΙΝΤΕΟ)
Στην Πέστανη Θεσπρωτίας, το χωριό που ερήμωσε μετά τους ισχυρούς σεισμούς του 1979, βρέθηκε η εκπομπή του ΣΚΑΪ «Όπου Υπάρχει Ελλάδα», καταγράφοντας τις μνήμες των ανθρώπων που έζησαν την καταστροφή, αλλά και την προσπάθειά τους να κρατήσουν ζωντανό τον τόπο τους.
Όπως παρουσιάστηκε στο ρεπορτάζ, στις 6 Νοεμβρίου 1979 ένας ισχυρός σεισμός 5,4 Ρίχτερ προκάλεσε σοβαρές ζημιές στο χωριό, ισοπεδώνοντας αρκετές κατοικίες. Πέντε ημέρες αργότερα, ένας δεύτερος σεισμός, μεγέθους 5,1 Ρίχτερ, ολοκλήρωσε την καταστροφή, αφήνοντας τους κατοίκους χωρίς σπίτια και οδηγώντας σταδιακά στην εγκατάλειψη του οικισμού.
Οι μαρτυρίες των πρώην κατοίκων είναι συγκλονιστικές. Περιγράφουν το δυνατό βουητό, το ταρακούνημα, τα σπίτια που άνοιγαν στα δύο και τις στιγμές αγωνίας μέχρι να βγουν οι οικογένειες έξω με ασφάλεια. Ακολούθησαν δύσκολοι μήνες, με πολλούς κατοίκους να μένουν σε αντίσκηνα μέσα στον χειμώνα, σε μια ορεινή περιοχή όπου το κρύο και οι βροχές έκαναν ακόμη πιο σκληρή την καθημερινότητα.
Παρά τις δυσκολίες, οι αναμνήσεις από εκείνη την περίοδο παραμένουν για αρκετούς δεμένες και με την αίσθηση της κοινότητας. Οι χωριανοί έμειναν για μήνες όλοι μαζί, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο, μέχρι που η ζωή τούς οδήγησε σε διαφορετικές περιοχές και το χωριό, όπως το γνώριζαν, διαλύθηκε.
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκάλεσαν οι αναφορές στο παλιό σχολείο, στα παιδικά χρόνια, στη δασκάλα, στις φωνές των παιδιών και στο φτωχικό κολατσιό της εποχής. Για τους ανθρώπους της Πέστανης, τα ερείπια δεν είναι απλώς πέτρες και χαλάσματα. Είναι μνήμες, οικογένειες, παιδικά χρόνια και ένας τόπος που δεν έφυγε ποτέ από μέσα τους.
Σήμερα, οι πρώην κάτοικοι και οι απόγονοί τους προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή τη σχέση με το χωριό. Στόχος τους είναι να χαρακτηριστεί η Πέστανη παραδοσιακός οικισμός, ώστε να ανοίξει ο δρόμος για τη σταδιακή αποκατάστασή της με τη στήριξη της Πολιτείας.
Όπως ανέφεραν στην εκπομπή, δεν περιμένουν το χωριό να γίνει ξανά όπως ήταν πριν από την καταστροφή. Θέλουν όμως να καθαριστούν τα σοκάκια, να μπορέσουν όσοι έχουν τη δυνατότητα να ξαναφτιάξουν τα σπίτια τους και να υπάρξει έστω ένα σημείο συνάντησης, όπως ένα καφενείο, ώστε να επιστρέφουν οι παλιοί κάτοικοι και να γνωρίσουν οι νεότεροι τον τόπο των οικογενειών τους.
Η Πέστανη παραμένει ένα χωριό βαθιά πληγωμένο από τον Εγκέλαδο, αλλά όχι ξεχασμένο. Οι άνθρωποί της συνεχίζουν να επιστρέφουν, έστω και με τη μνήμη, διεκδικώντας για τον τόπο τους μια δεύτερη ευκαιρία.