.webp)
Κάθε καλοκαίρι οι ίδιες καθυστερήσεις με τις ράμπες ΑμεΑ στις παραλίες της Θεσπρωτίας
Ένα θέμα που θα έπρεπε να θεωρείται αυτονόητο, εξακολουθεί κάθε χρόνο να αντιμετωπίζεται σαν εποχική εκκρεμότητα. Οι ράμπες πρόσβασης στη θάλασσα για άτομα με κινητικές δυσκολίες, αντί να λειτουργούν από την αρχή της θερινής περιόδου, τοποθετούνται συχνά με μεγάλη καθυστέρηση, αφήνοντας εκτός παραλίας ανθρώπους που έχουν ακριβώς την ίδια ανάγκη και το ίδιο δικαίωμα στη θάλασσα.
Φέτος, σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, στο παραλιακό μέτωπο του Δήμου Ηγουμενίτσας λειτουργεί μόνο μία ράμπα, αυτή στο Δρέπανο, η οποία τοποθετήθηκε την περασμένη εβδομάδα από την Περιφέρεια Ηπείρου. Δηλαδή η πρόσβαση ξεκίνησε ουσιαστικά στα τέλη Ιουνίου, ενώ η ανάγκη υπάρχει ήδη από την άνοιξη.
Το πρόβλημα δεν είναι καινούργιο. Τα τελευταία χρόνια έχει καταγραφεί επανειλημμένα το ίδιο φαινόμενο: ράμπες που μπαίνουν μέσα στο καλοκαίρι, πολλές φορές όταν η τουριστική περίοδος έχει ήδη προχωρήσει. Στο Δρέπανο, στην Πλαταριά, στον Γαλλικό Μώλο στα Σύβοτα και στις υπόλοιπες παραλίες όπου κατά καιρούς ανακοινώθηκαν ή τοποθετήθηκαν αντίστοιχες υποδομές, η ουσία παραμένει η ίδια: η προσβασιμότητα δεν μπορεί να ξεκινά όταν το καλοκαίρι βρίσκεται ήδη στην κορύφωσή του.
Για τα άτομα με κινητικές δυσκολίες, ο Ιούλιος και ο Αύγουστος δεν είναι πάντα οι ιδανικοί μήνες για μπάνιο. Η ζέστη είναι εντονότερη, ο ήλιος πιο επικίνδυνος, οι παραλίες γεμάτες κόσμο, η μετακίνηση δυσκολότερη και η παραμονή στην ακτή πιο απαιτητική. Γι’ αυτό και κάθε χρόνο ζητούν το αυτονόητο: οι ράμπες να λειτουργούν τουλάχιστον από τις αρχές Μαΐου.
Δεν πρόκειται για πολυτέλεια. Πρόκειται για βασική υποδομή αξιοπρέπειας. Όταν ένας άνθρωπος χρειάζεται ειδική πρόσβαση για να μπει στη θάλασσα, δεν μπορεί να περιμένει πότε θα ολοκληρωθούν διαδικασίες, μεταφορές, εγκαταστάσεις, συντηρήσεις και επιτροπές. Ο προγραμματισμός πρέπει να γίνεται εγκαίρως, πριν ξεκινήσει η σεζόν και όχι ενώ αυτή βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη.
Ακόμη πιο προβληματικές είναι οι πληροφορίες ότι πρόκειται να καταργηθεί η ράμπα στην Αγία Παρασκευή στα Σύβοτα, για λόγους που δεν έχουν γίνει γνωστοί. Αν επιβεβαιωθεί κάτι τέτοιο, θα πρόκειται για σοβαρή οπισθοδρόμηση σε μια περιοχή που αποτελεί έναν από τους πιο γνωστούς και πολυσύχναστους τουριστικούς προορισμούς της Θεσπρωτίας. Σε μια παραλία που συγκεντρώνει πλήθος επισκεπτών, η κατάργηση μιας τέτοιας υποδομής δεν μπορεί να περάσει χωρίς σαφείς εξηγήσεις.
Η Περιφέρεια Ηπείρου έχει στο παρελθόν τοποθετήσει ράμπες σε παραλίες της περιοχής, με χαρακτηριστική περίπτωση το Δρέπανο, αλλά και παρεμβάσεις σε Σύβοτα και Πλαταριά. Ο Δήμος Ηγουμενίτσας, από την πλευρά του, διαθέτει επίσης ολοκληρωμένες δομές πρόσβασης σε παραλίες όπως η Πλαταριά, η Μέγα Άμμος, η Αγία Παρασκευή και το Καραβοστάσι. Το ζητούμενο, όμως, δεν είναι μόνο να υπάρχουν οι υποδομές στα χαρτιά ή στις ανακοινώσεις. Το ζητούμενο είναι να λειτουργούν όταν τις χρειάζονται οι άνθρωποι.
Και εδώ βρίσκεται η ουσία του προβλήματος. Αν κάθε χρόνο φτάνουμε στα τέλη Ιουνίου ή στον Ιούλιο για να αρχίσει η λειτουργία τους, τότε η προσβασιμότητα γίνεται μισή. Δεν αρκεί να μπει μια ράμπα για να πούμε ότι λύθηκε το πρόβλημα. Πρέπει να μπει έγκαιρα, να είναι ασφαλής, συντηρημένη, λειτουργική και διαθέσιμη για όλη τη διάρκεια της πραγματικής θερινής περιόδου.
Η Θεσπρωτία θέλει να εμφανίζεται ως φιλόξενος και τουριστικός τόπος. Δεν μπορεί, όμως, να μιλά για τουρισμό και ποιότητα ζωής, όταν οι άνθρωποι με κινητικές δυσκολίες περιμένουν κάθε χρόνο να δουν αν, πότε και πού θα μπορέσουν να κάνουν μπάνιο.
Η λύση δεν είναι σύνθετη. Χρειάζεται έγκαιρος προγραμματισμός από την Περιφέρεια και τον Δήμο, σαφές χρονοδιάγραμμα τοποθέτησης, ανακοίνωση των σημείων λειτουργίας, τακτική συντήρηση και δημόσια ενημέρωση. Κυρίως, χρειάζεται η λειτουργία των ραμπών να ξεκινά από τις αρχές Μαΐου, όπως ζητούν οι ίδιοι οι άνθρωποι που τις χρειάζονται.
Γιατί η πρόσβαση στη θάλασσα δεν μπορεί να είναι θέμα καλής πρόθεσης, ούτε να εξαρτάται από καθυστερήσεις και άγνωστες αποφάσεις. Είναι δικαίωμα. Και τα δικαιώματα δεν πρέπει να ενεργοποιούνται με καθυστέρηση.