.webp)
Έκαναν το μπάνιο τους και άφησαν πίσω τους σκουπίδια στη «μύτη» του Δρεπάνου (+ΦΩΤΟ)
Υπάρχουν εικόνες που δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να προκαλέσουν θυμό. Αρκεί να τις δεις. Στο σημείο του ραντάρ, στο Δρέπανο Ηγουμενίτσας, εκεί όπου το πράσινο συναντά τη θάλασσα και η φυσική σκιά γίνεται καταφύγιο μέσα στις υψηλές θερμοκρασίες του καλοκαιριού, κάποιοι εκδρομείς και επισκέπτες άφησαν πίσω τους σκουπίδια. Όχι τυχαία. Όχι από αμέλεια της στιγμής. Αλλά με εκείνη την εκνευριστική ευκολία του ανθρώπου που θεωρεί ότι ο δημόσιος χώρος είναι προέκταση της αδιαφορίας του.
Το σημείο δεν είναι ένας οποιοσδήποτε χώρος. Είναι από εκείνα τα μικρά φυσικά καταφύγια που κάνουν το Δρέπανο ξεχωριστό. Πράσινο, σκιά, δροσιά, μυρωδιές του καλοκαιριού, εικόνες που για πολλούς συνδέονται με παιδικές αναμνήσεις, βόλτες, μπάνια, ξεκούραση και ανάσα από την καθημερινότητα. Ένας τόπος που προσφέρεται απλόχερα στον άνθρωπο, χωρίς αντίτιμο, χωρίς περιορισμούς, χωρίς να ζητά τίποτα παραπάνω από το αυτονόητο: σεβασμό.
Και όμως, κάποιοι κατάφεραν να ασχημύνουν ακόμη και αυτό. Να μετατρέψουν μια παραδεισένια γωνιά σε σημείο εγκατάλειψης απορριμμάτων. Σακούλες, πλαστικά, μπουκάλια και κάθε λογής σκουπίδια πεταμένα μέσα στη βλάστηση, σε ένα σημείο που προφανώς οι ίδιοι ή άλλοι θα ξαναεπισκεφθούν. Γιατί εδώ βρίσκεται το πιο παράλογο και ταυτόχρονα το πιο αποκαλυπτικό στοιχείο: οι ίδιοι άνθρωποι που απολαμβάνουν τη σκιά, τη δροσιά και την ομορφιά του τόπου, είναι συχνά αυτοί που τον πληγώνουν.
Ποιος μπορεί να κάθεται κάτω από τα δέντρα, να απολαμβάνει τη θέα και τη μυρωδιά της θάλασσας, και φεύγοντας να αφήνει πίσω του τα σκουπίδια του; Ποιος άνθρωπος θεωρεί φυσιολογικό να κουβαλά γεμάτες σακούλες μέχρι εκεί, αλλά αδύνατο να τις πάρει μαζί του όταν αδειάσουν; Πόσο εγωκεντρικός πρέπει να είναι κάποιος για να μετατρέπει έναν κοινόχρηστο φυσικό χώρο σε πρόχειρο σκουπιδότοπο, επειδή απλώς βαρέθηκε να κάνει το αυτονόητο;
Δεν είναι μόνο θέμα καθαριότητας. Είναι θέμα παιδείας. Είναι θέμα σεβασμού προς το περιβάλλον, προς τους επόμενους επισκέπτες, προς τις οικογένειες που θα περάσουν από εκεί, προς τους ανθρώπους που αναζητούν λίγη δροσιά και ηρεμία μέσα στο πράσινο. Είναι, τελικά, θέμα πολιτισμού. Και δυστυχώς, σε τέτοιες εικόνες, ο πολιτισμός χάνει κατά κράτος από τον ωχαδερφισμό.
Το Δρέπανο δεν ανήκει σε κανέναν ατομικά. Ανήκει σε όλους. Και ακριβώς γι’ αυτό κανείς δεν έχει το δικαίωμα να το αντιμετωπίζει σαν χώρο όπου μπορεί να ξεφορτώνεται ό,τι δεν θέλει να πάρει μαζί του. Η φύση δεν είναι υπηρέτρια κανενός. Ούτε οι δημόσιοι χώροι υπάρχουν για να συγκαλύπτουν την αντικοινωνική συμπεριφορά όσων δεν έχουν μάθει να σέβονται ούτε τον τόπο ούτε τους συνανθρώπους τους.
Το σημερινό ρεπορτάζ του thespro.gr έρχεται να προστεθεί σε όσα έχουμε ήδη αναδείξει για τα σκουπίδια στο δασάκι, αποδεικνύοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι μεμονωμένο. Είναι επαναλαμβανόμενο. Και όσο επαναλαμβάνεται, τόσο πιο καθαρά δείχνει πως δεν λείπουν μόνο κάδοι, έλεγχοι ή παρεμβάσεις. Λείπει, σε ορισμένες περιπτώσεις, το βασικότερο: η στοιχειώδης περιβαλλοντική αγωγή.
Γιατί οι άνθρωποι που πετούν σκουπίδια είναι ανάμεσά μας. Χωρίς στοιχειώδη περιβαλλοντική αγωγή, χωρίς ενσυναίσθηση και με έναν βαθύ, κουραστικό ωχαδερφισμό.
