.webp)
Θεσπρωτία: Γεμίσαμε "σπουδαρχίδες" και "μισθαρχίδες"
Ο Αριστοφάνης, με τη γνωστή του οξύτητα, είχε βρει λέξεις που παραμένουν ανησυχητικά επίκαιρες.
Για παράδειγμα ο «σπουδαρχίδης». Που είναι εκείνος που κυνηγά την εξουσία, το αξίωμα και τη δημόσια θέση όχι για να υπηρετήσει, αλλά για να αναδειχθεί. Ο «μισθαρχίδης», αντίστοιχα, είναι αυτός που ενδιαφέρεται κυρίως για την έμμισθη θέση, το προνόμιο και την εξασφάλιση που συνοδεύει ένα αξίωμα.
Δυόμισι χιλιάδες χρόνια αργότερα, οι δύο αυτές λέξεις θα μπορούσαν εύκολα να χρησιμοποιηθούν για να περιγράψουν ορισμένες συμπεριφορές στην τοπική πολιτική σκηνή της Θεσπρωτίας.
Δεν χρειάζεται να αναφερθούν ονόματα. Οι πολίτες γνωρίζουν. Βλέπουν ποιοι εμφανίζονται μόνο όταν πλησιάζουν εκλογές, ποιοι θυμούνται τα προβλήματα του τόπου όταν ανοίγει μια θέση, ποιοι αλλάζουν στρατόπεδα ανάλογα με τις προσωπικές τους επιδιώξεις και ποιοι μετρούν την πολιτική τους παρουσία όχι με έργα, αλλά με τίτλους, φωτογραφίες και διορισμούς.
Υπάρχουν εκείνοι που δεν ενδιαφέρονται τόσο για το τι μπορούν να προσφέρουν στη Θεσπρωτία, αλλά για το ποια καρέκλα θα καταλάβουν. Δεν τους απασχολεί εάν ένας θεσμός λειτουργεί σωστά, αρκεί να βρίσκονται οι ίδιοι μέσα σε αυτόν. Δεν τους ενδιαφέρει αν μια παράταξη έχει σχέδιο, αρκεί να τους εξασφαλίζει ρόλο. Δεν τους νοιάζει αν η κοινωνία προχωρά, αρκεί να προχωρά η προσωπική τους διαδρομή.
Άλλοι πάλι έχουν μετατρέψει την πολιτική σε επάγγελμα χωρίς τέλος. Περιφέρονται από θέση σε θέση, από αξίωμα σε αξίωμα και από διοίκηση σε διοίκηση, παρουσιάζοντας κάθε νέα τοποθέτηση ως δήθεν προσφορά. Στην πραγματικότητα, όμως, η πολιτική τους διαδρομή μοιάζει περισσότερο με προσπάθεια διαρκούς επαγγελματικής αποκατάστασης.
Και όταν δεν υπάρχει διαθέσιμη θέση, αρχίζουν οι παρασκηνιακές κινήσεις, οι πιέσεις, οι διαρροές, οι υποσχέσεις και οι προσωρινές συμμαχίες. Άνθρωποι που μέχρι χθες αντάλλασσαν βαριές κουβέντες, ξαφνικά εμφανίζονται ενωμένοι, όταν στον ορίζοντα διακρίνεται κάποιο αξίωμα. Οι ιδεολογικές διαφορές ξεχνιούνται, οι προσωπικές επιθέσεις διαγράφονται και οι δημόσιες αντιπαραθέσεις μετατρέπονται σε θερμές χειραψίες.
Το φαινόμενο δεν αφορά έναν μόνο πολιτικό χώρο. Οι σπουδαρχίδες και οι μισθαρχίδες δεν έχουν συγκεκριμένο κομματικό χρώμα. Ευδοκιμούν παντού όπου η πολιτική αντιμετωπίζεται ως μηχανισμός προσωπικής ανέλιξης και όχι ως πεδίο δημόσιας ευθύνης.
Στη Θεσπρωτία, έναν νομό που αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, από την πληθυσμιακή συρρίκνωση και την οικονομική στασιμότητα μέχρι τις υποδομές, την υγεία, την ακρίβεια και την εγκατάλειψη της υπαίθρου, η πολιτική δεν μπορεί να εξαντλείται σε προσωπικούς ανταγωνισμούς για καρέκλες.
Ο τόπος δεν χρειάζεται περισσότερους πολιτικούς που αναζητούν ρόλο. Χρειάζεται ανθρώπους που αναλαμβάνουν ευθύνη. Δεν χρειάζεται άλλους υποψήφιους για κάθε διαθέσιμη θέση. Χρειάζεται πρόσωπα που μπορούν να παρουσιάσουν έργο, σχέδιο και αποτέλεσμα.
Η πραγματική πολιτική προσφορά δεν μετριέται από τον αριθμό των αξιωμάτων που κατέλαβε κάποιος, αλλά από το αποτύπωμα που άφησε. Δεν μετριέται από τις φωτογραφίες σε εκδηλώσεις, ούτε από τις ανακοινώσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μετριέται από το αν λύθηκαν προβλήματα, αν στηρίχθηκαν πολίτες και αν προχώρησε ο τόπος.
Οι πολίτες της Θεσπρωτίας έχουν πλέον αρκετή εμπειρία για να ξεχωρίζουν εκείνους που θέλουν να υπηρετήσουν από εκείνους που θέλουν απλώς να υπηρετηθούν.
Και ίσως, στην επόμενη πολιτική αναμέτρηση, πριν ακούσουν τις γνωστές υποσχέσεις, να αξίζει να αναρωτηθούν:
Έχουν απέναντί τους έναν άνθρωπο που θέλει να προσφέρει ή έναν ακόμη σπουδαρχίδη;
Έναν εκπρόσωπο της κοινωνίας ή έναν μισθαρχίδη που αναζητά την επόμενη έμμισθη καρέκλα;