Ηγουμενίτσα: Γιατί δεν μπορεί να νοικιαστεί το Άπολις ως καφέ μπαρ | Σκέψεις για δημιουργία καντίνας (+ΒΙΝΤΕΟ)

Ηγουμενίτσα: Γιατί δεν μπορεί να νοικιαστεί το Άπολις ως καφέ μπαρ | Σκέψεις για δημιουργία καντίνας (+ΒΙΝΤΕΟ)

Η συζήτηση για το μέλλον του δημοτικού καταστήματος στο Τσιπουρίκι (πρώην Άπολις) δεν αφορά μόνο στο τι λειτούργησε εκεί στο παρελθόν, αλλά κυρίως στο τι μπορεί να σταθεί σήμερα νόμιμα και με ασφάλεια. Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ουσία της στάσης που φαίνεται να εξετάζει η σημερινή δημοτική αρχή.

Για χρόνια, και μάλιστα μέχρι πριν από μερικά χρόνια, ο χώρος λειτούργησε στην πράξη ως μπαρ - κλαμπ, παρότι ο αρχικός φάκελος της έκτασης δείχνει διαφορετική κατεύθυνση. Σύμφωνα με πληροφορίες, η λειτουργία αυτή γινόταν ή είχε δηλωθεί ότι γινόταν με γεννήτρια για την ηλεκτροδότηση και με βυτίο για την υδροδότηση, δηλαδή με πρόχειρες λύσεις που από μόνες τους δείχνουν ότι η εγκατάσταση δεν είχε τα χαρακτηριστικά μιας πλήρως οργανωμένης και σταθερής επαγγελματικής μονάδας αναψυχής.

Αυτό όμως που έχει πραγματική σημασία δεν είναι μόνο τι ανεχθήκαμε επί χρόνια, αλλά τι προβλέπουν τα επίσημα έγγραφα. Και εκεί η εικόνα είναι ξεκάθαρη. Η Διεύθυνση Δασών παραχώρησε τη δημόσια δασική έκταση για πολύ συγκεκριμένο σκοπό: για τη δημιουργία εγκαταστάσεων ορειβασίας, μαζί με καφενείο και περίπτερο, για την εξυπηρέτηση των εγκαταστάσεων και των επισκεπτών. Δεν παραχωρήθηκε δηλαδή ο χώρος ως ελεύθερο δημοτικό φιλέτο για αυτοτελή εμπορική εκμετάλλευση τύπου μπαρ ή κλαμπ.

Μάλιστα, στην ίδια απόφαση τίθενται σαφείς όροι: η παραχώρηση δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της έκτασης, η χρήση πρέπει να παραμείνει δεμένη με τον σκοπό για τον οποίο δόθηκε, απαιτείται η συνεχής λειτουργία της ως χώρου που εξυπηρετεί τον ορειβατικό χαρακτήρα της περιοχής και προβλέπονται περιορισμοί ακόμη και ως προς τη μίσθωση. Αυτό σημαίνει ότι η λογική της παραχώρησης από την πρώτη μέρα ήταν συγκεκριμένη και περιοριστική.

Στο ίδιο πνεύμα κινούνται και οι περιβαλλοντικοί όροι. Η σχετική έγκριση αναφέρει ότι πρόκειται για εγκαταστάσεις που προορίζονται να εξυπηρετούν ορειβάτες, με αίθουσα αναψυχής, κυλικείο, αποδυτήρια, ιατρείο, WC και βοηθητικούς χώρους. Με άλλα λόγια, ο χώρος σχεδιάστηκε ως κέντρο ειδικής χρήσης με ήπιες συνοδευτικές υποδομές και όχι ως καθαρό σημείο νυχτερινής διασκέδασης.

Είναι αλήθεια ότι στη συνέχεια υπήρξαν δημοτικές κινήσεις προς διαφορετική κατεύθυνση. Το 2002, σε μια προσπάθεια ικανοποίησης ενός αιτήματος που όντως είχε καλλιεργηθεί στην τοπική κοινωνία, επιτράπηκε η εγκατάσταση εστιατορίου - καφέ μπαρ στον χώρο του κέντρου ορειβασίας, ενώ η αναθεώρηση της οικοδομικής άδειας μιλά για αλλαγή χρήσης βοηθητικού χώρου σε κατάστημα και προσθήκη κατ’ επέκταση εστιατορίου - καφετέριας. Όμως αυτά τα έγγραφα δεν υπερισχύουν και δεν αναιρούν από μόνα τους το σκεπτικό της παραχώρησης από τη Δασική Υπηρεσία, ούτε τους περιβαλλοντικούς περιορισμούς που είχαν προηγηθεί.

Και εδώ ακριβώς φαίνεται γιατί η σημερινή δημοτική αρχή δείχνει να σκέφτεται διαφορετικά. Η επιλογή να γίνει πρώτα ανάπλαση του χώρου και στη συνέχεια να δημιουργηθεί μία θέση καντίνας, με αξιοποίηση και του εξωτερικού χώρου, δεν μοιάζει μόνο πιο ρεαλιστική. Μοιάζει και πολύ πιο κοντά στη φιλοσοφία του αρχικού φακέλου. Η καντίνα ή μια ήπια μορφή εξυπηρέτησης επισκεπτών ταιριάζει πολύ περισσότερο σε έναν χώρο που παραχωρήθηκε για ορειβατικές εγκαταστάσεις, με καφενείο και περίπτερο ως συνοδευτικές χρήσεις, παρά η επιστροφή σε μοντέλο μπαρ - κλαμπ.

Με απλά λόγια, το γεγονός ότι επί χρόνια ο χώρος λειτούργησε αλλιώς δεν σημαίνει ότι αυτή η πρακτική μετατρέπεται αυτόματα και σε ασφαλή βάση για το μέλλον. Το ότι κάτι λειτούργησε, έστω και για μεγάλο διάστημα, δεν αρκεί για να σβήσει τους αρχικούς όρους παραχώρησης, ούτε για να δεσμεύσει τη σημερινή διοίκηση να συνεχίσει στο ίδιο μονοπάτι. 

Αντίθετα, μια νέα προσπάθεια εκμίσθωσης ως καφέ μπαρ ή κλαμπ θα μπορούσε να ανοίξει ξανά μια δύσκολη συζήτηση για τη συμβατότητα της χρήσης με τη δασική παραχώρηση, τους περιβαλλοντικούς όρους και τις πραγματικές υποδομές του χώρου.

Υπό αυτό το πρίσμα, η σκέψη για ανάπλαση και για μία πιο ήπια, ελεγχόμενη δραστηριότητα τύπου καντίνας, με δημιουργία δραστηριοτήτων για τα παιδιά, δεν είναι υπαναχώρηση. Είναι μια επιλογή που φαίνεται να πατά πολύ πιο γερά στα έγγραφα, στις δυνατότητες του χώρου και στη λογική της νομιμότητας. Και ίσως, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, να είναι και η μόνη λύση που μπορεί να δώσει ζωή στο Τσιπουρίκι χωρίς να ξανανοίξει παλιές εκκρεμότητες.

Και τέλος, να λάβουμε υπόψη ακόμη δύο παράγοντες. 

Σε παρακείμενο χώρο λειτουργεί ήδη το Δημοτικό Υπαίθριο Θέατρο, αλλά και ο χώρος πολιτιστικών εκδηλώσεων των Σαρακατσάνων. 

Επίσης, στην ευρύτερη περιοχή το αμέσως επόμενο διάστημα δημιουργούνται τρία ορειβατικά μονοπάτια. 

Με την αξιοποίηση του χώρου σύμφωνα με την υπάρχουσα έγκριση, μήπως δίνεται η ευκαιρία μετατροπής του περιαστικού δασυλλίου Ηγουμενίτσας, σε μια περιοχή πολιτιστικών και εναλλακτικών αθλητικών δραστηριοτήτων, που θα εμπλουτίσει το προϊόν της πόλης και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της;