.webp)
ΔΕΥΑ Ηγουμενίτσας: Θεμιτή η ερώτηση, εύλογα τα ερωτήματα για τη στάση Μονάχου
Η ερώτηση της κας Κατερίνας Μονάχου στο Δημοτικό Συμβούλιο Ηγουμενίτσας για τη ΔΕΥΑΗ, τον απολογισμό πεπραγμένων, τις οικονομικές καταστάσεις και τη δημόσια ανάρτηση των στοιχείων, είναι θεσμικά απολύτως θεμιτή.
Κάθε δημοτικός σύμβουλος έχει δικαίωμα, αλλά και υποχρέωση, να ζητά διαφάνεια, ενημέρωση και λογοδοσία, ειδικά όταν πρόκειται για μια δημοτική επιχείρηση που διαχειρίζεται ανταποδοτικά τέλη και χρήματα των πολιτών.
Ωστόσο, πέρα από το περιεχόμενο της ερώτησης, υπάρχει και ένα δεύτερο πολιτικό ζήτημα που δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητο.
Η κα Μονάχου δεν είναι μια δημοτική σύμβουλος που παρακολουθεί τη ΔΕΥΑΗ από απόσταση. Μέχρι πρόσφατα συμμετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο της επιχείρησης, από το οποίο παραιτήθηκε πριν από λίγο καιρό. Αυτό σημαίνει ότι είχε θεσμική εικόνα, πρόσβαση σε διαδικασίες και δυνατότητα παρέμβασης από μέσα.
Εύλογα, λοιπόν, τίθεται το ερώτημα: Αν υπήρχαν καθυστερήσεις, ελλείψεις ή ζητήματα διαφάνειας στον απολογισμό και στα οικονομικά στοιχεία της ΔΕΥΑΗ, γιατί δεν αναδείχθηκαν εγκαίρως από την ίδια όταν συμμετείχε στο Διοικητικό Συμβούλιο;
Η δημόσια παρέμβασή της σήμερα ασφαλώς έχει πολιτική αξία. Όμως το timing δημιουργεί απορίες. Διότι η κριτική αποκτά διαφορετικό βάρος όταν ασκείται από κάποιον που μέχρι χθες συμμετείχε στο ίδιο όργανο διοίκησης που σήμερα καλείται να ελέγξει.
Ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι η κα Μονάχου παραμένει αντιδήμαρχος της ίδιας δημοτικής αρχής. Επομένως, η ερώτησή της δεν στρέφεται απλώς προς μια δημοτική επιχείρηση. Αγγίζει έμμεσα και τη συνολική λειτουργία της διοίκησης στην οποία η ίδια εξακολουθεί να έχει θεσμικό ρόλο.
Και εδώ αρχίζει το πραγματικό πολιτικό ερώτημα: πρόκειται για μια ειλικρινή θεσμική παρέμβαση υπέρ της διαφάνειας ή για μια πολιτική διαφοροποίηση που πλέον εκφράζεται δημόσια;
Σε κάθε περίπτωση, η διαφάνεια στη ΔΕΥΑΗ είναι αναγκαία και η δημοτική αρχή οφείλει να δώσει καθαρές απαντήσεις. Όμως και όσοι ζητούν σήμερα απαντήσεις, ιδίως όταν είχαν μέχρι πρόσφατα θέση ευθύνης μέσα στην επιχείρηση, οφείλουν να εξηγήσουν και τη δική τους στάση.
Διότι η λογοδοσία δεν αφορά μόνο αυτούς που διοικούν σήμερα. Αφορά και όσους συμμετείχαν στις αποφάσεις, γνώριζαν τις διαδικασίες και είχαν τη δυνατότητα να παρέμβουν όταν τα ζητήματα βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη.
Η ερώτηση της κας Μονάχου ανοίγει, λοιπόν, μια αναγκαία συζήτηση για τη ΔΕΥΑΗ. Ταυτόχρονα, όμως, ανοίγει και μια συζήτηση για τη συνέπεια, τον χρόνο και τα πολιτικά όρια της εσωτερικής διαφοροποίησης μέσα σε μια δημοτική αρχή.