Έφυγε από τη ζωή ο Αλέξιος Τρουμπούκης, η φωνή της μνήμης της Πέστανης

Έφυγε από τη ζωή ο Αλέξιος Τρουμπούκης, η φωνή της μνήμης της Πέστανης

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 99 ετών, ο Αλέξιος Τρουμπούκης από την Πέστανη, αφήνοντας πίσω του μια βαθιά ανθρώπινη και ιστορική διαδρομή, δεμένη με τον τόπο καταγωγής του, την Κρυόβρυση και τη μνήμη των ανθρώπων της.

Η κηδεία του θα τελεστεί την Παρασκευή 5 Ιουνίου 2026, στις 11:00 το πρωί, στον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου στην Πέστανη. Η σορός θα μεταφερθεί στον ναό στις 10:30 π.μ.

Τον αποχαιρετούν η σύζυγός του Βασιλική, τα παιδιά του Παναγιώτης – Κάρεν και Μάριος – Χριστίνα, τα εγγόνια του, τα ανίψια και οι λοιποί συγγενείς.

Ο Αλέξιος Τρουμπούκης δεν υπήρξε απλώς ένας άνθρωπος που καταγόταν από την Πέστανη. Υπήρξε ένας άνθρωπος που την κουβαλούσε μέσα του. Με τα κείμενά του, που κατά καιρούς φιλοξενήθηκαν στο thespro.gr, κράτησε ζωντανές μνήμες, πρόσωπα, γεγονότα και αγωνίες ενός χωριού που σημάδεψε τη ζωή πολλών οικογενειών της περιοχής.

Στα γραπτά του αναφερόταν με ιδιαίτερη συγκίνηση στην ιστορία της Πέστανης, την οποία περιέγραφε ως τόπο που δημιουργήθηκε στα χρόνια της Τουρκοκρατίας από κυνηγημένους χριστιανούς, μέσα σε μια δύσβατη, άγονη και δασωμένη περιοχή. Έγραφε για τους πρώτους κατοίκους, για τον αγώνα τους να δαμάσουν τη φύση, να χτίσουν τα σπίτια τους και να δημιουργήσουν κοινότητα, αλλά και για την πορεία του χωριού μέσα στους αιώνες.

Ιδιαίτερη θέση στα κείμενά του είχε η Μάχη της Πέστιανης τον Νοέμβριο του 1940. Με τρόπο βιωματικό και έντονα συγκινησιακό, κατέγραφε όσα έζησε ως παιδί, τις δύσκολες στιγμές του πολέμου, τη βοήθεια των γυναικών του χωριού προς τους Έλληνες στρατιώτες, αλλά και τη μνήμη των πεσόντων. Αναφερόταν στο 24ο Σύνταγμα Πρεβέζης, στον Ταγματάρχη Τζίμα και στους ανθρώπους της Πέστανης που βρέθηκαν δίπλα στους στρατιώτες στις κρίσιμες ώρες της μάχης.

Στα κείμενά του αναδείκνυε με ιδιαίτερη τιμή τον ρόλο της Πεστανιώτισσας γυναίκας, που, όπως έγραφε, στάθηκε δίπλα στον στρατιώτη του ’40 με ό,τι μπορούσε να προσφέρει: ψωμί, τυρί, ελιές, πίτες, τσάι, κάλτσες, φροντίδα και κουράγιο. Η εικόνα αυτή, της γυναίκας του χωριού που γίνεται στήριγμα του στρατιώτη, ήταν από τις πιο δυνατές μνήμες που άφησε πίσω του.

Ο Αλέξιος Τρουμπούκης ασχολήθηκε επίσης με τη νεότερη ιστορία της Κρυόβρυσης, τον σεισμό του 1979 και την προσπάθεια μεταφοράς του σεισμόπληκτου χωριού πιο κοντά στην Ηγουμενίτσα. Μέσα από τα κείμενά του κατέγραφε τις δυσκολίες, τις προσδοκίες και τις πικρίες μιας ολόκληρης κοινότητας, που πάλεψε για την αποκατάσταση και τη συνέχειά της.

Δεν έγραφε ως ψυχρός καταγραφέας γεγονότων. Έγραφε με την ψυχή του ανθρώπου που ένιωθε χρέος να μη χαθούν οι μνήμες. Για την Πέστανη, για την Κρυόβρυση, για τους ανθρώπους που έφυγαν, για όσους αγωνίστηκαν, για όσους πόνεσαν, για όσους κράτησαν όρθιο τον τόπο μέσα στις δυσκολίες.

Σε παλαιότερο κείμενό του είχε γράψει χαρακτηριστικά ότι θα συνέχιζε να γράφει όσα γνώριζε, γιατί η φωνή της «Μάνας Πέστανης» δεν τον άφηνε να ησυχάσει. Αυτή η φράση συνοψίζει ίσως καλύτερα από κάθε άλλη τον δεσμό του με τον τόπο του.

Με τον θάνατό του, η Πέστανη αποχαιρετά έναν δικό της άνθρωπο, έναν φύλακα μνήμης, έναν άνθρωπο που με τον απλό, άμεσο και βιωματικό του λόγο προσπάθησε να παραδώσει στις επόμενες γενιές την ιστορία ενός χωριού που δεν ήθελε να ξεχαστεί.

Αιωνία του η μνήμη.