https://picasion.com/
https://picasion.com/

Δύο χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του gov.gr - Παρέχει 1.370 ψηφιακές υπηρεσίες

Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022
Δύο χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του gov.gr - Παρέχει 1.370 ψηφιακές υπηρεσίες


Συμπληρώθηκαν δύο χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του gov.gr. Η Ενιαία Ψηφιακή Πύλη της Δημόσιας Διοίκησης ξεκίνησε ενσωματώνοντας 501 ψηφιακές υπηρεσίες και προσθέτοντας δύο νέες: την ψηφιακή έκδοση υπεύθυνης δήλωσης και εξουσιοδότησης. Σήμερα, το gov.gr παρέχει 1.370 ψηφιακές υπηρεσίες, διευκολύνοντας την καθημερινότητα πολιτών και επιχειρήσεων. Ειδικότερα:
7.936.034 διαφορετικοί πολίτες έχουν χρησιμοποιήσει το gov.gr, εκδίδοντας ένα τουλάχιστον έγγραφο ή υποβάλλοντας μια ηλεκτρονική δήλωση.
159.346.146 έγγραφα ή δηλώσεις έχουν εκδοθεί/υποβληθεί ηλεκτρονικά
6.285.764 υπεύθυνες δηλώσεις και 2.189.684 εξουσιοδοτήσεις έχουν εκδοθεί
3.195.589 πολίτες έχουν εγγραφεί στην άυλη συνταγογράφηση
πάνω από το 42% των συνταγών και των παραπεμπτικών εκδίδεται άυλα.


Το gov.gr εξελίσσεται συνεχώς, βελτιώνεται και επικαιροποιείται με βάση τα σχόλια, τις προτάσεις και τις αξιολογήσεις των επισκεπτών. Μάλιστα, το ποσοστό ικανοποίησης των πολιτών στην ερώτηση αν είναι χρήσιμη η σελίδα που περιγράφει την κάθε υπηρεσία, ξεπερνά το 95%. Με τον τρόπο αυτό, το gov.gr πλησιάζει κάθε ημέρα τον αρχικό στόχο: να αποτελέσει το κέντρο ψηφιακής εξυπηρέτησης που θα συγκεντρώνει όλες τις λύσεις και όσα πρέπει να γνωρίζουν οι πολίτες και οι επιχειρήσεις που συναλλάσσονται με το Δημόσιο. Να είναι δηλαδή, το ένα και μοναδικό σημείο επαφής πολιτών και επιχειρήσεων με το Δημόσιο.



Ο Υπουργός Επικρατείας και Ψηφιακής Διακυβέρνησης Κυριάκος Πιερρακάκης δήλωσε: «Ήταν 21 Μαρτίου του 2020 όταν το gov.gr ξεκίνησε τη λειτουργία του ως η Ενιαία Ψηφιακή Πύλη της Δημόσιας Διοίκησης, όπου πολίτες και επιχειρήσεις μπορούν να βρουν τις ψηφιακές υπηρεσίες που θέλουν εύκολα και γρήγορα. Σήμερα, η εκθετική αύξηση των ψηφιακών συναλλαγών αποτυπώνει το μέγεθος της διευκόλυνσης στην καθημερινότητα όλων μας. Συνεχίζουμε ψηφιακά, με τον πολίτη στο επίκεντρο, υλοποιώντας κάθε ημέρα μια μικρή αλλαγή με την οποία κερδίζουμε χρόνο και πόρους, κερδίζουμε ζωή».
Read More »
Δύο χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του gov.gr - Παρέχει 1.370 ψηφιακές υπηρεσίες Δύο χρόνια από την έναρξη λειτουργίας του gov.gr - Παρέχει 1.370 ψηφιακές υπηρεσίες Reviewed by thespro.gr on Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022 Rating: 5

ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ ΤΟΥ ΄60

Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022
ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ ΤΟΥ ΄60


Η αναμονή της εθνικής εορτής και οι πρόβες των παρελάσεων που γίνονταν στις αυλές των σχολείων, δημιουργούσαν μια ενθουσιώδη ατμόσφαιρα η οποία κορυφώνονταν τις επίσημες ημέρες.
Οι αναμνήσεις ξαναζωντανεύουν με τις παρελάσεις της σημερινής μαθητιώσας νεολαίας και αναζωπυρώνονται με τις επικαιροποιημένες αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Οι φωτογραφίες αυτής της ανάρτησης παραπέμπουν στις παρελάσεις της 25ης Μαρτίου, με την υπερήφανη συμμετοχή της νεολαίας της Ηγουμενίτσας, την εποχή του ΄60.

Στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου 1964, τον σημαιοφόρο Τάσο Βασιάδη συνοδεύουν ως παραστάτες εύζωνοι, οι Πέτρος Κοντοζήσης και Ηλίας Ράγκος. Πιό πίσω αναγνωρίζονται οι Άκης Κρητικός, Τάκης Ζώτος, Χρήστος Αθανασίου, Γιάννης Γιώτης, Βασίλης Αναστασίου, Άννα Μιχαλά, Σταυρούλα Μάτση και Φωτεινή Μπίτη,
Η παρέλαση των προσκόπων το 1965. Αναγνωρίζονται οι Τάσος Βασιάδης, Σωτήρης Γεωργούλης, Σωτήρης Δήμας, Γιώργος Ρούμπης, Κώστας Στέρτσος και Γιάννης Γιώτης.
Στα λυκόπουλα στο βάθος αναγνωρίζονται ο Τζάκος και ο Δημήτρης Τσολακίδης. Από τη Φιλαρμονική που παιανίζει, ξεχωρίζει ο Γιώργος Βασιάδης με την κορνέτα.
Η παρέλαση του Γυμνασίου Ηηγουμενίτσας το 1968.
Αναγνωρίζονται οι Τάσος Βασιάδης, Γιάννης Ζώης, Σπύρος Μπαλάσκας, Νάσος Σπυριδώνου, Αντώνης Μπούσης, Θόδωρος Βαγγελής, Γιώργος Νικολάου, Παύλος Λουκάς, Σπύρος Τρίκος, Γιώργος Ρούμπης, Αλκίνοος Μάντος, Παναγιώτης Νάτσιος, Τάκης Πέτσης και Στέλιος Ράπτης.
Η παρέλαση του 1969.
Αναγνωρίζονται οι Τάσος Βασιάδης, Βασίλης Κοτινάς και Σπύρος Πάκος
Η 25η Μαρτίου 1969 επιφύλαξε και νυκτερινή παρέλαση-λαμπαδοφορία.
Μαζί με την γυμνάστρια Νίνα Κωστήρα αναγνωρίζονται οι Τάσος Βασιάδης, Ελένη Ντάνη, και Αμαλία Λιάκου.


 
Read More »
ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ ΤΟΥ ΄60 ΟΙ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΗΓΟΥΜΕΝΙΤΣΑ ΤΟΥ ΄60 Reviewed by thespro.gr on Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022 Rating: 5

Στην Εκκλησία της Ευαγγελίστριας (Ηγουμενίτσα,1948) - Του Θεόδωρου Ν. Κώτσιου

Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022
Στην Εκκλησία της Ευαγγελίστριας (Ηγουμενίτσα,1948) - Του Θεόδωρου Ν. Κώτσιου 



Πρώτο πρωινό του Τήρη, του Πήπη και των υπολοίπων, στο νέο περιβάλλον. Με τα αποδεικτικά μετεγγραφής στα χέρια κατηφορίζουν. Περνούν τα χωρίς όρια ελαιοπερίβολα Μιχαλά και περπατούν στην παραλιακή οδό. Η θάλασσα ανακατεμένη, αλλά χωρίς πλεούμενα. Στρίβουν δεξιά, συναντούν ένα διώροφο ξενοδοχείο, στο ισόγειο του οποίου στεγάζονται η Ένωση Γεωργικών Συνεταιρισμών και η Αγροτική Τράπεζα, και καταλήγουν στη βάση ενός λοφίσκου, στην κορυφή του οποίου, όπως τους πληροφόρησαν, στεγάζεται το νεοσυσταθέν γυμνάσιο. Ανεβαίνουν μια μικρή ανηφοριά, και βρίσκονται μπροστά σ’ ένα παλιό κτίριο, που έχει σχήμα ορθογώνιου παραλληλόγραμμου, και αποτελείται από τοίχους καλοφκιαγμένους, μια ανεκτή οροφή κεραμοσκεπασμένη, αρκετά παράθυρα, δύο εισόδους, ένα μεγάλο δωμάτιο, τέσσερα μικρότερα, κι ένα μικρό. Το δάπεδο στη μεγαλύτερη επιφάνεια χωματένιο. Οι δυο βορεινές αίθουσες είναι καλά κλεισμένες και στο εσωτερικό τους διακρίνονται μαυροπίνακες και κινητοί πάγκοι συνεχείας. Το μικρό δωματιάκι, προς τη δυτική πλευρά, προφανώς γραφείο των καθηγητών, φιλοξενεί ένα τραπέζι, τρεις καρέκλες και μια ντουλάπα. Οι υπόλοιπες αίθουσες ημιτελείς, κενές περιεχομένου, χωρίς εσωτερικές πόρτες, και με ορισμένα τζάμια σπασμένα.

Σε απόσταση πέντε περίπου μέτρων το σφαγείο της πόλης, σε άμεση επαφή με το κύμα. Κείνη τη στιγμή βρισκόταν σε εργασία. Ζωντανά σε σειρά άφηναν την τελευταία τους πνοή φωνασκούντα. Αίματα έτρεχαν και χρωμάτιζαν την αμμουδιά. Δέρματα νωπά σχημάτιζαν θημωνιές. Εκδορείς δούλευαν με τις μάχαιρες, κι όταν εκκένωναν τα άχρηστα εσωτερικά, χαρακτηριστικές μυρωδιές διαχέονταν στο γύρω χώρο. Και ενώ όλα αυτά, τα βαριά και τα ασήκωτα, συνέβαιναν μπροστά στα μάτια των έκπληκτων μαθητών, δυο εργάτες, που έρχονται να πιάσουν δουλειά στην οικοδομή, τους πληροφορούν, ότι το γυμνάσιο λειτουργεί προσωρινά στην Εκκλησία της Ευαγγελίστριας, ακριβώς στον απέναντι λόφο. Οι νεαροί, χωρίς να χάνουν καιρό, κατεβαίνουν και διαπερνούν το δημόσιο δρόμο. Τι δημόσιο δρόμο, δηλαδή, ένα κακό χάλι· που όλο κάρα τον χρησιμοποιούν, μ’ ένα ή δυο άλογα εμπρός και τον οδηγό να κρατάει τα χαλινά· κι αυτά τα φορτηγάκια να εκπέμπουν κρότους δυνατούς με τις σιδερένιες ρόδες τους· αλλά και να ραντίζουν τους τυχερούς διερχόμενους με νερό αναμιγμένο με κοκκινόχωμα· ό,τι πρέπει για να αποτυπωθούν πίνακες ζωγραφικής στα παντελόνια και τα πουκάμισα, τα οποία παίζουν αυτόματα το ρόλο καμβά για καλλιτέχνη. Ακολουθεί ένα μονοπάτι ανηφορικό, που έχει διαμορφωθεί από τις πατημασιές των ανθρώπων. Ένθεν – κακείθεν του δρομίσκου πεύκα καχεκτικά, αρρωστιάρικα, με μια τούφα στην κορυφή, που φιλοξενεί φωλιές πουλιών σε ποικιλία. Οι κορμοί τους γυμνοί με χαρακιές και ιερογλυφικά, τα οποία εκπέμπουν μηνύματα κρυφά, ακαταλαβίστικα. Μόνο σ’ ένα απ’ αυτά τα δέντρα το γραπτό έχει σαφήνεια. Μια καρδιά περικλείουσα τις λέξεις, «Σταυρούλα, σ’ αγαπώ», και υπογραφή ένα σίγμα τελικό. Άιντε τώρα να μαντέψεις, άιντε να βρεις το συγγραφέα, που πόναγε για μια Βούλα, κι αυτή, η κακούργα, αντιστεκόταν και τον παίδευε· και τον ανάγκασε να χρησιμοποιήσει το φυτό για να αποτυπώσει, για να δημοσιοποιήσει τον καημό του, κι έτσι να εξακολουθήσει το ντέρμπι του, ο σεβντάς του, να βρίσκεται στην επικαιρότητα, όσο το ταλαιπωρημένο δεντρί θα είναι εν ζωή. Τα παιδιά βρίσκονται τώρα στην είσοδο του ναού. Κάνουν το σταυρό τους και εισέρχονται. Την ώρα, όμως, εκείνη, μέσα γινόταν μάθημα. Κι ένας καθηγητής ασπρομάλλης, ψηλός, καλοστεκούμενος, τους έκανε νόημα να περιμένουν εκτός, μέχρι να χτυπήσει ο κώδωνας.

Στο διάλειμμα, ο Σιμέλης, ο Πετρέλης, και οι υπόλοιποι, μπαίνουν στην Εκκλησία της Ευαγγελίστριας και παραδίνουν τα διαπιστευτήριά τους στο γυμνασιάρχη, ο οποίος, αφού τα ανάγνωσε, καλωσόρισε τα παιδιά, και πριν την έναρξη της δεύτερης ώρας έκανε και τις ανάλογες συστάσεις για τις νέες αφίξεις. Τα εκ Παραμυθίας μαθητούδια, αναθυμούμενα τις ευκολίες τού τέως γυμνασίου τους, ρίχνουν μια ματιά γύρω τους και απογοητεύονται. Το εσωτερικό τού ναού δεν έχει διαρρυθμίσεις, είναι απλό. Ο εκτός του ιερού χώρος είναι ενιαίος. Σε επαφή με τους τοίχους υπάρχουν στασίδια. Αρκετές καρέκλες ψάθινες, διεσπαρμένες, ορισμένα σκαμνάκια ατομικής χρήσης, και δυο μαυροπίνακες. Δυο παραθυράκια από τη μια μεριά και δυο αντίστοιχα από την άλλη, σαν μικρά παρατηρητήρια, σαν φινιστρίνια. Ο ουρανός συννεφιασμένος, μια μαυρίλα, μια σκοτεινιά. Τα καντήλια αναμμένα για να βοηθήσουν στην ανάγνωση των κειμένων. Μια ομοίωση του κρυφού σχολειού της παλιάς εποχής. Και οι εικόνες των Αγίων και των Οσίων, μ’ εκείνα τα αποστεωμένα σώματα και τους ζυγούς ακριβείας στα χέρια, και κάτι σπαθιά ίσια με κάτω, και κάτι βλέμματα αυστηρά σαν δίκοπο μαχαίρι, φορτίζουν την ατμόσφαιρα, και δημιουργούν ένα κλίμα βαρύ και ασήκωτο.

Κάθε τάξη καταλαμβάνει ένα τεταρτημόριο της ωφέλιμης επιφάνειας. Στο νοτιοανατολικό τμήμα, ο μαθηματικός διδάσκει στην Πέμπτη Οκταταξίου Άλγεβρα και ειδικότερα τις «ταυτότητες». Σηκώνει στον πίνακα ένα παιδί, που σε λίγο το καθίζει, περιλούζοντάς το με τη λέξη «μπαίγνιο». Ακολουθεί δεύτερο με την ίδια τύχη και άλλο κοσμητικό. Κι ύστερα ένα τρίτο στεριώνει και αποτυπώνει με την κιμωλία τα ζητούμενα.

Στο νοτιοδυτικό κομμάτι, το γειτνιάζον με το παγκάρι, ο θεολόγος, αναλύει στην Τρίτη τάξη χωρία από την Παλαιά Διαθήκη, και συγκεκριμένα από το κεφάλαιο της «Γένεσης», την έβδομη μέρα, την αγιασμένη, κατά την οποία, ο Κύριος πήρε χώμα και έπλασε τον Αδάμ, και του εμφύσησε πνοή ζωής. Κι από την πλευρά του έφκιαξε την Εύα. Και τους δυο, τούς τοποθέτησε στον Παράδεισο, για να ζουν με τους απογόνους τους αιωνίως, τρώγοντας τους καρπούς απ’ όλα τα γύρω δέντρα, εκτός από ένα, που έστεκε στο μέσο της Εδέμ, «το δέντρο της γνώσεως». Και ο όφις, στη συνέχεια, ξεγέλασε τη γυναίκα, κι αυτή, με τη σειρά της, τον άντρα, κι έτσι χάθηκε, κι έτσι απολέστηκε για πάντα ο Παράδεισος για το ανθρώπινο γένος, που τιμωρήθηκε να βγάζει το ψωμί του με ιδρώτες και με κόπους.

Η Έκτη τάξη, ολιγάριθμη, είχε πιάσει τη βορειοανατολική μεριά, κοντά στο Άγιο Βήμα, και δεχόταν από το φιλόλογο αναλυτικές εξηγήσεις στο κεφάλαιο του συντακτικού, που αναφερόταν στους υποθετικούς λόγους, μάθημα αρκετά δύσκολο για τους μαθητές, που χρειάζονταν ένταση προσοχής για τη σύλληψη των εννοιών, οι οποίες θα τους χάριζαν τα κλειδιά, που θα τους άνοιγαν τις πόρτες για να κατανοήσουν ευκολότερα τους λόγους του Δημοσθένη.

Τέλος, το βορειοδυτικό μέρος, είχε καταληφθεί από την Τετάρτη, όπου ο φυσικός έκανε γεωγραφία της Ευρώπης, και ο μαθητής που εξεταζόταν έδειχνε με το χάρακα στο χάρτη, ως πρωτεύουσα της Αγγλίας τη λέξη «Λονδίνο», και όχι τη μεγάλη τελεία που ήταν δίπλα, πράγμα που εξόργισε τον εξεταστή και προξένησε γέλια σ’ όλο το ακροατήριο.

Με άλλα λόγια, σε μια σταλιά τόπο, τέσσερις τάξεις ασχολούνται με διαφορετικά μαθησιακά αντικείμενα· και οι φωνές, όσο χαμηλές κι αν είναι, δημιουργούν ήχους και αντηχήσεις στον περίκλειστο χώρο· και γίνεται μια όσμωση, ένα ανακάτεμα, ένας αχταρμάς, ένας χυμός ομογενοποιημένος· που μέσα του περιλαμβάνει κάθε καρυδιάς καρύδι· και αριθμητικά νούμερα, και ιερά λόγια, και ρήματα, και μετοχές, και απαρέμφατα· ακόμα, και όρια κρατών, και βουνά, και ποτάμια· και το κάθε μαθητούδι πρέπει να κάνει επιλογή, ώστε να αποθηκεύσει στο μυαλουδάκι του το χρειαζούμενο· για να μπορέσει την επομένη να σταθεί ευπρόσωπα μπροστά στον καθηγητή· γιατί αλλιώς κινδυνεύει, όχι μόνο να πάρει κακό βαθμό, αλλά και να φορτωθεί μ’ ένα σωρό λεκτικά στολίσματα, ενίοτε και με σκαμπίλια, που τότε βρίσκονταν κι αυτά στην ημερήσια διάταξη.

Read More »
Στην Εκκλησία της Ευαγγελίστριας (Ηγουμενίτσα,1948) - Του Θεόδωρου Ν. Κώτσιου Στην Εκκλησία της Ευαγγελίστριας (Ηγουμενίτσα,1948) - Του Θεόδωρου Ν. Κώτσιου Reviewed by thespro.gr on Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022 Rating: 5

Η ιστορία του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ηγουμενίτσα...

Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022
Η ιστορία του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ηγουμενίτσα... 


Ο ναός της Ευαγγελίστριας στην Ηγουμενίτσα είναι σημείο αναφοράς για την πρωτεύουσα της Θεσπρωτίας. Φυσικά και η σημερινή μορφή της, δεν έχει καμία σχέση με την αρχική. 
Η Ηγουμενίτσα στα τέλη του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αιώνα ήταν μικρός συνοικισμός του Γκραικοχωρίου. 
Με κατοίκους βαρκάρηδες και κτηνοτρόφους. Αυτοί, με προσωπική εργασία και δικά τους χρήματα έφτιαξαν μια ξύλινη εκκλησιά περιορισμένων διαστάσεων, στην παλιά παραλία, με κοιμητήριο δίπλα, που την αφιέρωσαν στον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. 
Μετά την απελευθέρωση από τους Τούρκους και κυρίως ύστερα από τον εμφύλιο πόλεμο, άνθισε πληθυσμιακά η Ηγουμενίτσα. 



Εκεί, όπου βρισκόταν η παλιά εκκλησιά και το κοιμητήριο και αφού εκχωματώθηκε η παραλία, διαμορφώθηκε το κέντρο της πόλης. 
Ως φυσικό αποτέλεσμα ήταν στη δεκαετία του 1950 να αποφασιστεί η μεταφορά του κοιμητηρίου και η ανέγερση μεγαλύτερου ναού. 
Έτσι στη θέση του κτίστηκε νέα, λιθόκτιστη και κεραμοσκεπής, όταν εφημέριος ήταν ο αείμνηστος π. Περικλής Χόβολος. 
Οι άλλοι εφημέριοι στη συνέχεια, πάντα σε συνεργασία με τη Μητρόπολη Παραμυθιάς, η οποία παρείχε αμέριστα τη στήριξή της, συνετέλεσαν στην ανάπτυξή της, με χαρακτηριστικά παραδείγματα επί αρχιερατείας του σημερινού Μητροπολίτου Τίτου, χωρίς να σημαίνει ότι όσοι δε μνημονεύονται δεν προσέφεραν τα μέγιστα, τον π. Ιωάννη Σωτηρίου, τον π. Θωμά Παππά, τον π. Ελευθέριο Κωνσταντή κ. ά. 
Το 1994 τα ΕΛΤΑ κυκλοφόρησαν γραμματόσημο αξίας 150 δρχ. με την απεικόνιση του ναού. 


 
Read More »
Η ιστορία του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ηγουμενίτσα... Η ιστορία του ναού του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ηγουμενίτσα... Reviewed by thespro.gr on Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022 Rating: 5

“Αναπολώντας εν Ηγουμενίτση…” | Η 25η Μαρτίου στο παρελθόν (φωτογραφίες)

Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022
“Αναπολώντας εν Ηγουμενίτση…” | Η 25η Μαρτίου στο παρελθόν (φωτογραφίες)

Παρέλαση των Λυκόπουλων 25η Μαρτίου 1966


Παλιά άλμπουμ άνοιξαν και ασπρόμαυρες φωτογραφίες ψηφιοποιήθηκαν, ώστε άνθρωποι που υπήρξαν μαθητές στην Ηγουμενίτσα τις δεκαετίες του 1950 – 1960 να συναντηθούν διαδικτυακά και να ανταλλάξουν αναμνήσεις από το μαθητικά τους χρόνια.

Την επέτειο της 25ης Μαρτίου, περιγράφει με κείμενο του στη σελίδα “Αναπολώντας εν Ηγουμενίτση” ο Αναστάσιος Βασιάδης, πλαισιωμένο με φωτογραφίες από το αρχείο του και το αρχείο παλιών συμμαθητών:
“Για τους παλιούς μαθητές της Ηγουμενίτσας, η επέτειος της 25ης Μαρτίου ξαναζωντανεύει τις μνήμες μιας εποχής που φαίνεται τόσο μακρινή, αλλά και τόσο κοντινή «Αναπολώντας…εν Ηγουμενίτση!»

Εν αναμονή της εθνικής εορτής διαμορφώνονταν μια χαρούμενη εορταστική ατμόσφαιρα που ξεκινούσε αρκετές ημέρες νωρίτερα, με τις πρόβες των μαθητικών παρελάσεων.
Με χαρά και ενθουσιασμό ακούγονταν τα ρυθμικά σφυρίγματα που έδιναν τον ρυθμό στους μαθητές που μετείχαν στις πρόβες, που πλην άλλων γλύτωναν και από τα μαθήματα, εκείνες τις ώρες.
Στις παρελάσεις της Εθνικής Εορτής λάμβαναν μέρος κυρίως οι μαθητές του Παιδικού Σταθμού, του Νηπιαγωγείου που ιδρύθηκε αργότερα, του Δημοτικού Σχολείου, του Γυμνασίου και για όσο διάρκεσε ο θεσμός, του Λυκείου.
Βέβαια αναπόσπαστα τμήματα των παρελάσεων προέρχονταν από την Προσκοπική Κοινότητα με τα Λυκόπουλα, τους Πρόσκοπους και τις Οδηγούς.
Αργότερα και για κάποια χρόνια μετείχαν στην παρέλαση και τμήματα της οργάνωσης Αλκίμων.
Σημαντική σειρά στην παρέλαση είχε και το τμήμα μαθητριών της Οικοκυρικής Σχολής Ηγουμενίτσας.
Περιστασιακά παρέλαυναν τμήματα ενστόλων από το 628 Τάγμα Πεζικού Φιλιατών, από την Διοίκηση Χωροφυλακής και τα γνωστά ΤΕΑ.

Ως δείκτες μπροστά από την εξέδρα των επισήμων, χρησιμοποιούνταν ναύτες που υπηρετούσαν στο Λιμεναρχείο Ηγουμενίτσας.
Κυρίως όμως η παρέλαση ήταν υπόθεση των μαθητών και των προσκόπων.
Ορισμένες χρονιές το βράδυ της 25ης Μαρτίου, ακολουθούσε εκ νέου παρέλαση λαμπαδοφορίας, με την χρήση πυρσών, που κατασκευάζονταν από τους ίδιους τους μαθητές με καρφωμένα τενεκοκούτια στην άκρη ξύλινης ράβδου στα οποία τοποθετούνταν στουπιά εμποτισμένα με πετρέλαιο, των οποίων η φλόγα διαρκούσε αρκετή ώρα.


Παρέλαση του Δημοτικού Σχολείου την 25η Μαρτίου 1964
25η Μαρτίου 1969 Νυχτερινή λαμπαδηδρομία στην παραλιακή λεωφόρο
Παρέλαση των Λυκόπουλων 25η Μαρτίου 1966
Παρέλαση προσκόπων
1963 Δημοτικό σχολείο Ηγουμενίτσας
1971 Το Γυμνάσιο Ηγουμενίτσας


Read More »
“Αναπολώντας εν Ηγουμενίτση…” | Η 25η Μαρτίου στο παρελθόν (φωτογραφίες) “Αναπολώντας εν Ηγουμενίτση…” | Η 25η Μαρτίου στο παρελθόν (φωτογραφίες) Reviewed by thespro.gr on Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022 Rating: 5

Θεσπρωτία: Ταφικό ηρώο στα Μάρμαρα Ζερβοχωρίου

Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022
Θεσπρωτία: Ταφικό ηρώο στα Μάρμαρα Ζερβοχωρίου



Η θέση του μνημείου στα Μάρμαρα Ζερβοχωρίου ήταν γνωστή από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οπότε ο καθηγητής Σ. Δάκαρης το είχε ταυτίσει με «μεγάλη οικία ή ξενώνα». Πρόκειται για ένα, σχεδόν τετράγωνο, κτίριο με πρόσοψη προς τα ΒΑ, χτισμένο με ασβεστολιθικούς γωνιόλιθους μεγάλων διαστάσεων.

Η ανασκαφική έρευνα του 1992 αποκάλυψε στο εσωτερικό του συλημένο κιβωτιόσχημο τάφο και ακριβώς απέναντί του το δάπεδο υπέργειας κατασκευής που λειτουργούσε, πιθανόν, ως «τράπεζα προσφορών», συνηγορώντας έτσι στην ταύτιση της χρήσης του χώρου με ταφικό ηρώο.

Ελάχιστα στοιχεία διαθέτουμε για το αρχικό ύψος του ηρώου και για την αναπαράσταση των όψεών του. Η απουσία, ωστόσο, κεραμιδιών στέγης μεταξύ των ευρημάτων συνηγορεί για τον υπαίθριο χαρακτήρα του μνημείου.

Η κατασκευή του μνημείου τοποθετείται χρονικά στην ελληνιστική εποχή (3ος αι. π.Χ.), περίοδο κατά την οποία κατασκευάζονται αρκετά παρόμοια ταφικά μνημεία σε ολόκληρη τη βορειοδυτική Ελλάδα, αλλά και ανάλογου χαρακτήρα κτίσματα και μεμονωμένοι τάφοι, σε ολόκληρη την κοιλάδα του Κωκυτού, του γνωστού κατά την παράδοση ως «ποταμού των θρήνων».


 
Πρόσβαση: Το ταφικό ηρώο στα Μάρμαρα βρίσκεται 42 χλμ. ΝΑ της Ηγουμενίτσας. Ο επισκέπτης ακολουθεί την Εγνατία οδό ως τον κόμβο της Παραμυθιάς και από εκεί την επαρχιακή οδό Παραμυθιά - Γλυκής. Σε απόσταση 5 χλμ. από τον οικισμό της Δαφνούλας συναντά στα δεξιά του αγροτικό δρόμο που οδηγεί στο μνημείο.

 
Read More »
Θεσπρωτία: Ταφικό ηρώο στα Μάρμαρα Ζερβοχωρίου Θεσπρωτία: Ταφικό ηρώο στα Μάρμαρα Ζερβοχωρίου Reviewed by thespro.gr on Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022 Rating: 5

Θεσπρωτία: Το γεφύρι της Κουνουπίτσας και η ιστορία του

Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022
Θεσπρωτία: Το γεφύρι της Κουνουπίτσας και η ιστορία του

  
Πέτρινο μονότοξο γεφύρι το οποίο βρισκόταν στην είσοδο του χωριού Παγκράτι του Δήμου Σουλίου και σήμερα δεν υπάρχει πιά. 
Γεφύρωνε τον ποταμό Κωκκυτό στην θέση Κουνουπίτσα. 
Είχε κατασκευαστεί το 1730 και το γκρέμισε το 1958 ο εργολάβος Μουνσενίγος για να εκμεταλευτεί τα γερά θεμέλια και να φτιάξει πάνω τους τη νέα τσιμεντογέφυρα. 


Το συγκλονιστικό είναι πως κατά το γκρέμισμα του γεφυριού βρέθηκαν στα θεμέλια τα οστά ενός παιδιού και έτσι έχουμε μία απόδειξη πως ο "μύθος" της ανθρωποθυσίας ήταν αληθινός.
Οδηγίες Πρόσβασης: 
Θα συναντήσουμε την νέα τσιμεντογέφυρα στην είσοδο του χωριού.
Νομός: ΘΕΣΠΡΩΤΙΑΣ
Κοινότητα: Παγκράτι
Ποταμός: ΚΩΚΥΤΟΣ
Συντεταγμένες: N 39° 26΄46,2΄΄ E 020° 30΄05,8΄΄
Χρονολογία: 1730
Μορφή: Μονότοξο
Στοιχεία: 
«…όταν τον Αύγουστο του 1958 πήραν να το χαλάσουν, βρέθηκε από τους μαστροχαλαστήδες ανθρώπινος σκελετός, που από το μέγεθός του κι από τη μορφή και το σχήμα των τσαρουχιών φαίνεται πως ήταν παιδικός (τσαρούχια μικρού μεγέθους, χωρίς φούντα, με μύτη γυριστή προς τα πάνω, όπως συνηθίζονταν στα παιδικά τσαρούχια της εποχής), μέσα στα οποία υπήρχαν και τα οστά των ποδιών. Αυτοί που εργάζονταν για το χαλασμό του γεφυριού αυτού, και όσοι περαστικοί την ώρα εκείνη έτυχαν εκεί και είδαν τα οστά και τα τσαρούχια, λένε πως πρόκειται για ανθρώπινο σκελετό, πιθανόν παιδικό, από κορίτσι ίσως, που χτίστηκε μέσα στα θεμέλια του γεφυριού». [από το βιβλίο του Γιάννη Παρόλα, Γη Θεσπρωτών, τ. 2ος, Αθήνα 2011, σελ. 262-263]. Το γεγονός επαληθεύουν σήμερα οι Σπύρος Τσιώτας (1925) και Ζαχάρω Μπίμπου (1938), που ήταν παρόντες στο γκρέμισμα του γεφυριού και στην ανεύρεση του σκελετού. (ΣΠΥΡΟΣ ΜΑΝΤΑΣ)
Βιβλιογραφικές και Γραπτές Πηγές: 
Γιάννη Παρόλα, Γη Θεσπρωτών, τ. 2ος, Αθήνα 2011, σελ. 262-263
Προφορικές Μαρτυρίες: Σπύρος Μαντάς 
Read More »
Θεσπρωτία: Το γεφύρι της Κουνουπίτσας και η ιστορία του Θεσπρωτία: Το γεφύρι της Κουνουπίτσας και η ιστορία του Reviewed by thespro.gr on Πέμπτη, Μαρτίου 24, 2022 Rating: 5
httpsendrasei-gr-3-1