Παρέλαση των Λυκόπουλων 25η Μαρτίου 1966

Παλιά άλμπουμ άνοιξαν και ασπρόμαυρες φωτογραφίες ψηφιοποιήθηκαν, ώστε άνθρωποι που υπήρξαν μαθητές στην Ηγουμενίτσα τις δεκαετίες του 1950 – 1960 να συναντηθούν διαδικτυακά και να ανταλλάξουν αναμνήσεις από το μαθητικά τους χρόνια.

Την επέτειο της 25ης Μαρτίου, περιγράφει με κείμενο του στη σελίδα “Αναπολώντας εν Ηγουμενίτση” ο Αναστάσιος Βασιάδης, πλαισιωμένο με φωτογραφίες από το αρχείο του και το αρχείο παλιών συμμαθητών:

“Για τους παλιούς μαθητές της Ηγουμενίτσας, η επέτειος της 25ης Μαρτίου ξαναζωντανεύει τις μνήμες μιας εποχής που φαίνεται τόσο μακρινή, αλλά και τόσο κοντινή «Αναπολώντας…εν Ηγουμενίτση!»

Παρέλαση του Δημοτικού Σχολείου την 25η Μαρτίου 1964

25η Μαρτίου 1969 Νυχτερινή λαμπαδηδρομία στην παραλιακή λεωφόρο

Παρέλαση των Λυκόπουλων 25η Μαρτίου 1966

Παρέλαση προσκόπων

1963 Δημοτικό σχολείο Ηγουμενίτσας

1971 Το Γυμνάσιο Ηγουμενίτσας

Αρκετοί αγωνιστές της Επανάστασης του 1821, αντί να ανταμειφθούν από την πατρίδα με τιμές για την προσφορά τους στον Αγώνα, σαν τον Κρόνο που τρώει τα παιδιά του, άλλοι δέχτηκαν ύβρεις, άλλοι διασύρθηκαν με απαράδεκτες κατηγορίες, κάποιοι άλλοι φυλακίστηκαν και δολοφονήθηκαν και ορισμένοι κατάντησαν ζητιάνοι στα δυσμάς του βίου τους για να επιβιώσουν… 

Από τον Τάσο Κ. Κοντογιαννίδη*

ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΓΙΑ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ Η ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗ ΣΤΟΝ ΙΣΙΟ ΔΡΟΜΟ…

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ

Το ΚΙΝΗΜΑ ΑΠΟΔΗΜΩΝ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ, το έχουμε τονίσει, είναι ώριμο τέκνο της ανάγκης, για να «αλλάξουν τα πράγματα στην Πανηπειρωτική».

Αυτή η απραξία και η αδράνεια έχουν οδηγήσει την Πανηπειρωτική σε αληθινό τέλμα. Δεν είναι ακόμη δυνατόν να συνεχιστεί η σουρεαλιστική εικόνα της συνάθροισης -κοπαδηδόν- των μελών του Δ.Σ. για φωτογράφιση! Και για να σταματήσει πρέπει να αγκαλιάσουμε το νέο και το αγωνιστικό!

Και αυτό επιδιώκουμε. Με σεβασμό και μέγιστη προσπάθεια.

Επιλέξαμε επικεφαλής της παράταξης τον ΧΡΗΣΤΟ ΡΟΥΣΣΑ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΗΠΕΙΡΩΤΩΝ ΑΝΩ ΛΙΟΣΙΩΝ έναν αληθινό εργάτη και με μεγάλη προσφορά στην Ηπειρώτικη αποδημία, αφού για πολλά χρόνια είναι πρόε-δρος του μεγαλύτερου Ηπειρώτικου Συλλόγου της Αττικής. ΕΓΓΥΗΣΗ ΑΛΗΘΙΝΗ!!

Παράλληλα Γραμματέας της Παράταξης ορίστηκε ο ΧΡΙΣΤΟΦΟΡΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΥ ένας αληθινός εργάτης που τόσα μέχρι στιγμής έχει προσφέρει στην Ηπειρώτικη αποδημία.

ΣΑΣ ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΚΟΝΤΑ ΜΑΣ , Σ’ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΕΥΓΕΝΗ ΑΓΩΝΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΛΟ ΤΗΣ ΠΑΝΗΠΕΙΡΩΤΙΚΗΣ!!!

Ηγουμενίτσα η παρουσίαση του βιβλίου «Γιαβόλ! Αίμα, λήθη και υποτέλεια», του γνωστού δημοσιογράφου και πολιτικού αναλυτή κ. Γιώργου Χαρβαλιά. Οικοδεσπότης της εκδήλωσης ήταν ο Δήμαρχος Ηγουμενίτσας, κ. Παναγιώτης Νταής, ο οποίος καλωσόρισε τους παρευρισκόμενους υπογραμμίζοντας τη χαρά του που ένας τόσο επιφανής συγγραφέας παρευρέθη στον τόπο για να αναδείξει τις ιστορικές πτυχές που πραγματεύεται το βιβλίο.

Σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε ο Βουλευτής Θεσπρωτίας, κ. Βασίλης Γιόγιακας, επισημαίνοντας τη σημασία του βιβλίου ως «καταγραφής της ιστορικής αλήθειας» για τις ελληνογερμανικές σχέσεις, ιδίως σε ό,τι αφορά την περίοδο της Κατοχής. Ο ίδιος στάθηκε στη βαρύτατη κληρονομιά εγκλημάτων πολέμου στην περιοχή, υπενθυμίζοντας ότι πέρα από τις θηριωδίες των γερμανικών δυνάμεων, οι τοπικές κοινωνίες της Θεσπρωτίας υπέφεραν από τους συνεργάτες τους, τους λεγόμενους «γερμανωτημένους» Τσάμηδες.

Η κύρια εισήγηση ξεκίνησε με την τοποθέτηση του κ. Κωνσταντίνου Γρίβα, καθηγητή γεωπολιτικής και στρατιωτικών τεχνολογιών στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων. Ο κ. Γρίβας χαρακτήρισε το «Γιαβόλ!» ως «ένα βιβλίο-σταθμό στην ελληνική βιβλιογραφία», διότι, όπως είπε, «δεν επικεντρώνεται αποκλειστικά στην προσωπικότητα του Χίτλερ ή στη ναζιστική Γερμανία, αλλά φωτίζει βαθύτερα στοιχεία της γερμανικής γεωπολιτικής ταυτότητας που εξαπλώνονται στον χρόνο».

Σύμφωνα με τον κ. Γρίβα, η μελέτη του κ. Χαρβαλιά εξετάζει διαχρονικά τις επιδιώξεις της Γερμανίας και καταδεικνύει «μια προσαρμοστική μορφή κυριαρχίας» που έχει μεταφερθεί από το καθαρά στρατιωτικό επίπεδο στο οικονομικό, πολιτικό και διπλωματικό πεδίο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Παράλληλα, τόνισε ότι ο συγγραφέας καταφέρνει «να σκιαγραφήσει όχι μόνο το ιστορικό περίγραμμα, αλλά και την επίδραση που έχει η γερμανική στρατηγική στην Ευρώπη σήμερα».

Ο κ. Γρίβας ολοκλήρωσε την παρέμβασή του λέγοντας πως το βιβλίο «είναι απαραίτητο βοήθημα» για όποιον επιθυμεί να κατανοήσει τις σύγχρονες διεθνείς σχέσεις και τον ρόλο της Γερμανίας, η οποία, όπως επισήμανε, «έχει αναλάβει εκ νέου εξοπλιστικές πρωτοβουλίες και διατηρεί καθοριστική επιρροή στις δομές της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

Στη συνέχεια, τον λόγο πήρε ο κ. Γιώργος Χαρβαλιάς, ο οποίος εξήγησε τη συλλογιστική που τον οδήγησε στη συγγραφή του «Γιαβόλ!». Ανέφερε ότι αφιέρωσε πολυετή έρευνα στα αρχεία των κατοχικών δυνάμεων, σε ελληνικές και ξένες βιβλιοθήκες, καθώς και σε μαρτυρίες επιζώντων από τις ναζιστικές θηριωδίες.

Τεκμηρίωσε, μέσα από το βιβλίο του, την αδιαμφισβήτητη ευθύνη της Γερμανίας για τη μαζική καταστροφή υποδομών, τη λεηλασία πόρων, αλλά και τη συστηματική εξόντωση αμάχων. Ο κ. Χαρβαλιάς ανέδειξε τη σημασία του περίφημου «Κατοχικού Δανείου» και των πολεμικών αποζημιώσεων που, όπως υποστήριξε, «αποτελούν ιστορικά, νομικά και ηθικά απαράγραπτες αξιώσεις της Ελλάδας, πέρα από κάθε αμφισβήτηση».

Ειδική αναφορά έκανε στα εγκλήματα που διεπράχθησαν στην περιοχή της Θεσπρωτίας, εστιάζοντας στη «συμπόρευση» τμήματος του τοπικού αλβανόφωνου πληθυσμού με τους Γερμανούς. Υπογράμμισε ότι «δεν αποτελεί απλώς ένα ιστορικό γεγονός μεμονωμένο, αλλά έναν κρίκο σε μια αλυσίδα πράξεων που σημάδεψαν ανεπανόρθωτα τον τόπο». Σημείωσε, τέλος, ότι στη Θεσπρωτία «τα ίχνη και οι μνήμες της συνεργασίας των λεγόμενων Τσάμηδων με τα γερμανικά στρατεύματα κατοχής παραμένουν ζωντανά».

Ιδιαίτερη στιγμή της βραδιάς ήταν η παρέμβαση του κ. Ηλία Βεζδρεβάνη, ο οποίος εγκωμιάστηκε τόσο για την προσφορά του στον τόπο όσο και για την υποστήριξη που παρείχε στον κ. Χαρβαλιά. Ο ίδιος χαρακτήρισε το «Γιαβόλ!» έργο που «τολμά να αγγίξει κρυφές πτυχές της ιστορίας μας», τονίζοντας ότι η πλήρης γνώση των γεγονότων δεν είναι απλώς ιστοριογραφική υπόθεση, αλλά «κινητήριος δύναμη για τη συλλογική μας ευθύνη και αυτογνωσία».

«Δεν αρκεί να μιλάμε για το παρελθόν• πρέπει να πράξουμε ώστε οι θυσίες των προγόνων να μετουσιωθούν σε δίκαιη διεκδίκηση», ανέφερε σε μια χαρακτηριστική αποστροφή του λόγου του. Ο κ. Βεζδρεβάνης επεσήμανε την ανάγκη για συναίνεση και κοινή δράση των τοπικών φορέων, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ιστορικά και εθνικά θέματα που «απαιτούν σαφήνεια, ενότητα και αποφασιστικότητα».

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε σε κλίμα θερμό, με ερωτήσεις από το κοινό προς τον συγγραφέα και τους υπόλοιπους ομιλητές σχετικά με τις προοπτικές διεκδίκησης των πολεμικών αποζημιώσεων και τη στάση της Γερμανίας στη σύγχρονη ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική.

Όλοι οι παρευρισκόμενοι αναγνώρισαν ότι παρόμοιες παρουσιάσεις συμβάλλουν στην αφύπνιση της ιστορικής γνώσης και στην αποτύπωση της αλήθειας γύρω από γεγονότα που, παρά το πέρασμα των δεκαετιών, εξακολουθούν να καθορίζουν την αυτοσυνειδησία και τις επιδιώξεις του ελληνικού κράτους.

Με τη ζεστή υποδοχή από το κοινό της Ηγουμενίτσας και την ουσιαστική ανταλλαγή απόψεων, το «Γιαβόλ! Αίμα, λήθη και υποτέλεια» επιβεβαίωσε ότι αποτελεί ένα πολύτιμο εργαλείο για την κατανόηση του διαχρονικού ρόλου της Γερμανίας, καθώς και των υποχρεώσεων που απορρέουν από ένα σκοτεινό κεφάλαιο της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Τροχαίο ατύχημα σημειώθηκε σήμερα το μεσημέρι στην παραλιακή λεωφόρο της Ηγουμενίτσας, όταν οδηγός μηχανής ηλικίας περίπου 40 ετών έχασε τον έλεγχό της. 

Ο άνδρας φορούσε κράνος, το οποίο όμως δεν ήταν δεμένο. Κατά την πρόσκρουση αρχικά στο διάζωμα, το κράνος εκτοξεύτηκε, αφήνοντας ακάλυπτο το κεφάλι του, το οποίο στη συνέχεια χτύπησε σοβαρά όταν έπεσε στη μέση του δρόμου.

Ο τραυματίας διατηρούσε τις αισθήσεις του κατά την άφιξη του ασθενοφόρου και μεταφέρθηκε αρχικά στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών της Ηγουμενίτσας και από εκεί στο Νοσοκομείο Φιλιατών, όπου και νοσηλεύεται. 

Οι γιατροί αναφέρουν ότι έχει υποστεί σοβαρά τραύματα στο κεφάλι, ωστόσο η ζωή του δεν διατρέχει κίνδυνο.

Το περιστατικό διερευνά η Τροχαία Ηγουμενίτσας.

Παρακαλούμε να προσέλθετε σε τακτική δημόσια συνεδρίαση , που θα διεξαχθεί , δια ζώσης , στην αίθουσα συνεδριάσεων του δημοτικού συμβουλίου (Δημαρχιακό Μέγαρο – οδός Κ. Καραμανλή 179 – Παραμυθιά), στις 26 Μαρτίου 2025, ημέρα Τετάρτη και ώρα 10.30΄,για συζήτηση και λήψη απόφασης στα παρακάτω θέματα της ημερήσιας διάταξης :

ΘΕΜΑ 1ο

Λήψη απόφασης για έγκριση του πολυετούς προγραμματισμού ανθρώπινου δυναμικού του Δήμου Σουλίου (2026-2029)

ΘΕΜΑ 2ο Έγκρισης πρόσληψης προσωπικού στο Δήμο Σουλίου

ΘΕΜΑ 3ο Έγκριση πρακτικής άσκησης στο Δήμο Σουλίου

ΘΕΜΑ 4ο

Έγκριση σύστασης πάγιας προκαταβολής στις Σχολικές μονάδες του Δήμου μας, ορισμός υπόλογων διαχειριστών Διευθυντών/ντριών και έγκριση ανοίγματος τραπεζικών λογαριασμών ειδικού σκοπού ανά σχολική μονάδα για την κατάθεση της παγίας προκαταβολής

ΘΕΜΑ 5ο

Παροχή πάγιας προκαταβολής στους Προέδρους Δημοτικών Κοινοτήτων Δήμου Σουλίου

ΘΕΜΑ 6ο

4η τμηματική παραλαβή για τη σύμβαση προμήθειας με τίτλο «ΠΡΟΜΗΘΕΙΑ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ ΒΕΛΤΙΩΣΗΣ ΤΗΣ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑΣ ΤΩΝ ΥΠΟΔΟΜΩΝ ΥΔΡΕΥΣΗΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ΣΟΥΛΙΟΥ»

ΘΕΜΑ 7ο

Έγκριση Πρακτικού Ι (Αποσφράγιση Δικαιολογητικών Συμμετοχής Τεχνικών Προσφορών και Οικονομικών Προσφορών) της επιτροπής διενέργειας του ανοικτού δημόσιου ηλεκτρονικού διαγωνισμού για την: «Προμήθεια καυσίμων Δήμου Σουλίου και των Σχολικών Μονάδων του για τα έτη 2025-2026»

ΘΕΜΑ 8ο

Ορισμός Επιτροπής διερεύνησης τιμών για την υποβολή πρότασης σύμφωνα με την Πρόσκληση «Υποδομές προσχολικής αγωγής και φροντίδας στην Ήπειρο» με Κωδικό ΗΠ-051, και Α/Α Πρόσκλησης ΟΠΣ: 14198 του Προγράμματος «Ήπειρος» 2021-2027, που συγχρηματοδοτείται από το ΕΤΠΑ

ΘΕΜΑ 9ο

Ορισμός δημοτικών υπαλλήλων που θα αποτελέσουν μέλη των επιτροπών παρακολούθησης και παραλαβής προμηθειών/υπηρεσιών/μελετών για το έτος 2025 (N. 4412/2016 άρθρο 221, παρ.11β και παρ.11δ)

ΘΕΜΑ 10ο Εξειδίκευση πιστώσεων προϋπ/σμού Δήμου Σουλίου οικ. έτους 2025

Ο Δήμαρχος , ως Πρόεδρος της Δ.Ε

ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Z. ΝΤΑΝΗΣ

2η Αγωνιστική Πρωτάθλημα U16 Γυναικών:

 

ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ-ΕΡΜΗΣ

 Σάββατο 22/3

Κλειστό Γυμναστήριο Ιωαννίνων

2η αγωνιστική για το πρωτάθλημα Κ16 γυναικών και τα κορίτσια του ΕΡΜΗ ταξίδεψαν στα Γιάννενα να αντιμετωπίσουν τον ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ.

Η νεοσύστατη ομάδα του ΕΡΜΗ παρότι στο 1ο και το 2ο σετ βρέθηκαν μπροστά στο σκορ δεν μπόρεσαν να πάρουν κάποιο σετ και γνώρισαν την ήττα από την ομάδα του ΠΑΣ με 3-0 σετ.

ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ-ΕΡΜΗΣ 3-0

Διακύμανση:

1ο σετ: 25-21

2ο σετ: 25-22

3ο σετ: 25-11

ΠΑΣ ΓΙΑΝΝΙΝΑ:

ΚΟΣΜΑ,ΜΠΟΥΡΙΚΟΥΝΑ,ΠΡΕΝΤΖΑ,ΜΠΙΝΤΕΡΗ,ΠΟΛΥΧΡΟΝΙΑΔΗ,ΧΑΤΖΗΠΑΝΤΕΛΙΔΗ,ΛΑΜΠΡΟΥΣΗ,ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ,ΝΤΟΥΤΣΗ,ΔΑΛΛΑ,ΣΙΑΔΗΜΑ

Α.Σ.ΠΕ. ΕΡΜΗΣ: Γιάννης Βαμβέσος

ΝΤΟΥΓΙΑΒ., ΜΠΑΝΤΙΟΥ Σ., ΧΑΡΙΣΗ Ε., ΑΔΑΜΙΔΟΥ Ο., ΛΩΛΑ Α., ΕΥΘΥΜΙΟΥ Α., ΤΣΑΚΑΛΟΥ Α., ΜΑΝΟΥ Σ., ΘΩΜΑΖΟΥ Μ., ΖΑΝΝΗ Ι.

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, με γνώμονα τη διατήρηση και διάδοση της πολιτιστικής παρακαταθήκης του Ιδρυτή του, συνδιοργανώνει με τον Δήμο Σουλίου και την ΠΕΔ Ηπείρου – για πρώτη φορά εκτός Αθηνών – 4ήμερο αφιέρωμα στη ζωή και στο έργο του διεθνούς δημιουργού Μιχάλη Κακογιάννη (από 26 έως 29 Μαρτίου 2025) στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων «Καρκαμίσι» στην Παραμυθιά με ελεύθερη είσοδο για το κοινό. 

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει την παρουσίαση έκθεσης φωτογραφίας καθώς και προβολές ντοκιμαντέρ και ταινιών, οι οποίες καταδεικνύουν το πολύπλευρο ταλέντο του καταξιωμένου σκηνοθέτη.

Πιο συγκεκριμένα:

• Φωτογραφική Έκθεση «Μιχάλης Κακογιάννης – Κοιτάζοντας το Μέλλον». Η έκθεση πρωτοπαρουσιάστηκε στο πλαίσιο της Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης – Πάφος 2017, στην Πλατεία Κάστρου της Πάφου, ένα από τα σημαντικότερα μνημεία της πόλης, σε επιμέλεια του βραβευμένου ιταλού φωτογράφου και τυπογράφου Antonio Manta. Πρόκειται για μια έκθεση για τη ζωή και το έργο του μεγάλου Έλληνα δημιουργού που προσφέρει μια ανέκδοτη αφήγηση για την καλλιτεχνική πορεία του Μιχάλη Κακογιάννη, δίνοντας έμφαση στα μεγάλα έργα του αλλά και στις μικρές στιγμές της καθημερινότητας της εργασίας του. Στις ανέκδοτες φωτογραφίες περιλαμβάνονται στιγμιότυπα από τις ταινίες «Ο Βυσσινόκηπος», «Τρωάδες», «Ηλέκτρα», «Στέλλα», «Ζορμπάς», «Το κορίτσι με τα μαύρα», «Όταν τα ψάρια βγήκαν στη στεριά», «Ιφιγένεια» καθώς και από τα παρασκήνια της παράστασης «Μήδεια». Οι φωτογραφίες προέρχονται από το προσωπικό αρχείο του μεγάλου δημιουργού και αποτελούν σημαντικά τεκμήρια για την ιστορία του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου κινηματογράφου.

• Προβολή 30λεπτου ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο του Μιχάλη Κακογιάννη «Η Τέχνη μόνο τότε είναι διεθνής, όταν μιλάει τη γλώσσα της αλήθειας». Το ντοκιμαντέρ δημιουργήθηκε στο πλαίσιο του Προγράμματος ΕΣΠΑ για την Ψηφιοποίηση του αρχείου του Μιχάλη Κακογιάννη και της πρώτης «Τριλογίας» του («Κυριακάτικο Ξύπνημα», «Το τελευταίο Ψέμα», «Το Κορίτσι με τα μαύρα») και αποτελεί μια πλούσια καταγραφή συνεντεύξεων από συνεργάτες, αρχειακού υλικού και επιστημονικής ανάλυσης. Προσφέρει δε, μια συνοπτική – συνολική προσέγγιση στην προσωπικότητα του ανθρώπου που με το έργο του προέβαλε την Ελλάδα στα πέρατα του κόσμου.

• Προβολή ταινίας «Τρωάδες» του Μιχάλη Κακογιάννη. Η ταινία Τρωάδες, διανθισμένη με ένα καστ διεθνών συντελεστών, προβάλλει την ρηξικέλευθη ματιά του Ευριπίδη παρουσιάζοντας τον Τρωικό Πόλεμο από τη ματιά των ηττημένων. Ο Ευριπίδης, ο πιο νεωτερικός από τους τραγικούς ποιητές, ασχολήθηκε περισσότερο με την ανθρώπινη φύση και τόλμησε, μέσα από το έργο του, να κάνει έμμεση σκληρή κριτική στους συμπολίτες του και την ηγεσία της πόλης.

Ο Μιχάλης Κακογιάννης, από την πλευρά του, πάντα αισθανόταν πιο κοντά στον Ευριπίδη από όλους τους μεγάλους τραγικούς. Υπήρξε παγκοσμίως, ο πρώτος δημιουργός ο οποίος παρουσίασε στην οθόνη έργα του Αρχαίου Ελληνικού Δράματος, με γυρίσματα σε εξωτερικούς χώρους και με τεχνικές συνθήκες κινηματογραφικής παραγωγής. Η ταινία τιμήθηκε με το «Βραβείο του Διεθνούς Οργανισμού Ειρήνης», το βραβείο «Kansas City Film Critics Circle Awards» για την ερμηνεία της Katharine Hepburn και το βραβείο «National Board of Review, USA» για την ερμηνεία της Ειρήνης Παπά.

• Προβολή ταινίας «Άνω Κάτω και Πλαγίως». Η ταινία «Πάνω Κάτω και Πλαγίως» που σκηνοθέτησε ο Μιχάλης Κακογιάννης το 1992 με συμμετοχή σπουδαίων ηθοποιών, αποτελεί ένα σχόλιο στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία και δίνει την ευκαιρία να αναλογιστούμε τα βήματα που έχουν γίνει και πόσα πρέπει ακόμα να κάνουμε ως κοινωνία για να υπάρξει πραγματική ισότητα.

Στους αγώνες αντοχής The opener που διοργάνωσε με απόλυτη επιτυχία ο ΟΦΚΑ Οδυσσέας Αγίου Δημητρίου στην Αθήνα το Σάββατο 22 Μαρτίου συμμετείχε ο σύλλογος μας Πρωτέας Ηγουμενίτσας Στίβος με δύο αθλήτριες.

Συγκεκριμένα, η Μυρσίνη Τσακίρη και η Ραφαέλα Σούρλα που αγωνίστηκαν στα 1000 μέτρα και η Μυρσίνη Τσακίρη τερμάτισε στην πρώτη θέση με χρόνο 2.57.76 και η Ραφαέλα Σούρλα με επίδοση 3.01.78 στα 1000 μέτρα κατέκτησε την πρώτη θέση  στην κατηγορία Κ16 και Τετάρτη συνολικά θέση ανάμεσα σε 34 αθλήτριες.

Συγχαρητήρια στις αθλήτριες Τσακίρη Μυρσίνη και Ραφαέλα Σούρλα για την επιτυχία τους και την προπονήτρια τους Σαββίνα Μπέζα.

Επίσης, όσους και όσες συνέβαλαν για την διοργάνωση αυτής της αποστολής στην Αθήνα.

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ!!!!

Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα αποτελούσε και κριτήριο επιλογής της ομάδας που θα μας εκπροσωπήσει στη διοργάνωση του Παγκόσμιου πρωταθλήματος 24ώρου (αγώνισμα 24 ωρών), που θα διεξαχθεί στην πόλη Άλμπι της Γαλλίας, το διήμερο 18 και 19 Οκτωβρίου 2025 και για τους άνδρες το όριο που είχε θέσει η Ομοσπονδία, ήταν 140 χλμ. .

Συγχαρητήρια Αλέξανδρε για την μεγάλη επιτυχία σου !!!!

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ !!!!!

Έχουμε τη χαρά να σας ανακοινώσουμε ότι το Δημοτικό Σχολείο Νέας Σελεύκειας κατάφερε να κατακτήσει μια θέση στην πρώτη δεκάδα του Πανελλήνιου Διαγωνισμού STEM & Εκπαιδευτικής Ρομποτικής, αποδεικνύοντας τη δυναμική και το ταλέντο των μαθητών μας στον τομέα της εκπαιδευτικής ρομποτικής.

Όπως σας είχαμε ενημερώσει σε προηγούμενη ανάρτησή μας, το Δημοτικό Σχολείο Νέας Σελεύκειας συμμετείχε στον Πανελλήνιο Διαγωνισμό STEM & Εκπαιδευτικής Ρομποτικής για μαθητές Δημοτικού Σχολείου με θέμα «CanWeSurviveonMars?», που έγινε την Κυριακή 23/3/2025 στο κλειστό γυμναστήριο Νεάπολης στη Λάρισα, όπου διαγωνίστηκαν 250 ομάδες.

Οι μαθητές του σχολείου μας εκπροσωπώντας το Δήμο Ηγουμενίτσας μας έκαναν για ακόμα μία φορά υπερήφανους και μας γέμισαν με αισιοδοξία για το μέλλον. Οι ομάδες μας StellarNomadsmission 1 & mission 2 κατέκτησαν επίσης το βραβείο έρευνας και ανάπτυξης και το βραβείο καινοτομίας για τις πρωτοποριακές κατασκευές τους.

Οι κατασκευές αυτές στηρίχτηκαν περισσότερο στην ευρηματικότητα και τη φαντασία των παιδιών μας, τα οποία είχαν τη δυνατότητα να επιδείξουν το ταλέντο τους, τη φαντασία τους και τις πρωτότυπες επιστημονικές αναζητήσεις και δεξιότητές τους, όπως αυτά αποτυπώθηκαν στο σχεδιασμό και τη δημιουργία τωνολοκληρωμένων ρομποτικών κατασκευών τους.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να συγχαρώ ιδιαιτέρως τις εκπαιδευτικούς Βαλάκου Ευδοκία και Τζέρπου Ιφιγένεια οι οποίες καθοδήγησαν, υποστήριξαν και ενίσχυσαν τις μαθήτριες και τους μαθητές τους σε κάθε βήμα της διαδικασίας.

Επίσης, ευχαριστούμε το Δήμο Ηγουμενίτσας που ήταν αρωγός σε αυτή μας την προσπάθεια.

Για το Δημοτικό Σχολείο Νέας Σελεύκειας

Ο Διευθυντής Κύλλας Γεώργιος

Κατά τη μακρά χρονική περίοδο της Τουρκοκρατίας υπήρξαν ορισμένες μεμονωμένες προσπάθειες για την αποτίναξη της υποδούλωσης. Τα μικρής διάρκειας επαναστατικά κινήματα εναντίον του ισχυρού τουρκικού ζυγού δεν ήταν εφικτό να έχουν αίσια έκβαση. Οι συνέπειες των επαναστατικών ενεργειών ήταν ολέθριες καθώς με τον παραδειγματικό θάνατο ή την υποτέλεια των εμπνευστών υποκινητών έπαυε οποιαδήποτε άλλη προσπάθεια, τουλάχιστον ως άμεση συνέχεια. Ωστόσο, η ύπαρξη χρόνιας οργανωμένης αντίδρασης ανυπότακτων τοπικών κοινωνικών ομάδων στον υπόδουλο χώρο σημειώθηκε στο Σούλι, τη Μάνη και τα Σφακιά σηματοδοτώντας τη διαρκή διεκδίκηση της ελευθερίας και την αμφισβήτηση της καθολικής κυριαρχίας των κατακτητών. Ειδικότερα στην Ήπειρο,στην ιστορική περιοχή του Σουλίου, η διαμόρφωση αυτόνομης συνομοσπονδίας – συμπολιτείας των ένδεκα χωριών-του τετραχωρίου και επταχωρίου- με περισσότερα από πενήντα γειτονικά χωριά, κατέστη περίπτωση μοναδική και καθοριστική για την διεκδίκηση της ελευθερίας από τον τούρκικο ζυγό.

Η συμπολιτεία του Σουλίου σχηματοποιήθηκε σταδιακά με την αρχική εγκατάσταση των πρώτων κατοίκων στην δύσβατη περιοχή[1] του ιστορικού Σουλίου, κατά την πλέον βάσιμη άποψη, το διάστημα μεταξύ του 16ου αιώνα και τις αρχές του 17ου αιώνα. Η διαμόρφωση της ευρύτερης συμπολιτείας περιλάμβανε τους οικισμούς του τετραχωρίου[2]: το Σούλι, τη Σαμωνίβα, την Κιάφα και τον Αβαρίκο, τουςοικισμούς του επταχωρίου[3]: το Τσεκούρι, το Αλποχώρι, το Παλιοχώρι, τη Γκιονάλα, το Περιχάτι, τα Βίλια και τις Κοντάτες, και περισσότερα από πενήντα χωριά πλησίον των ανωτέρω ένδεκα οικισμών. Η πληθυσμιακή σύνδεση των γενών ως οικογένειες μεγάλων κοινωνικών ομάδων τις λεγόμενες φάρες και αποτελούσε ιδιαίτερο γνώρισμα των κατοίκων της περιοχής του Σουλίου.

Στην κοινωνική ζωή των οποίων η τήρηση των εθίμων, του όρκου, της τιμής και της πίστης υπήρξαν σημεία δεοντολογίας βασισμένα στην έννοια της ελευθερίας. Εξίσου σημαντικός δεσμός ανάμεσα στα σουλιώτικα και παρασουλιώτικα χωριάήταν η θρησκευτικότητα η οποία καθόριζε συνοχή και στην θρησκευτική ζωή των κατοίκων της συμπολιτείας. Σύμφωνα με χαρακτηριστική αναφορά του Πουκεβίλ οι Σουλιώτες «ήταν ευχαριστημένοι που θεωρούνταν και ονομάζονταν χριστιανοί»[4].Οι αναφορές σε εκκλησίες[5] στους οικισμούς του Σουλίουκαι σε ιερείς[6]αποτελούν μια πρώτη εικόνα για την θρησκευτική ζωή των Σουλιωτών.Οι εκκλησίες ήταν σχετικά μικρές με λιτά στοιχεία αρχιτεκτονικής, χωρίς μεγάλα παράθυρα και με πολεμίστρες[7]. Η ιστορία της γενεαλογίας της φάρας των Τζαβελαίων αναφέρει ως γενάρχη τον ιερέα Παπαζάχο και την αρχική ονομασία Παπαζαχαίοι ή Παπαζαχάτες. Ομοίως, μνημονεύεται ακόμα και ο ιερέας Παπαγιάννης ιδρυτής και αρχηγός της φάρας των Παπαγιανάτων. Σε σουλιώτικο συμφωνητικό του 1770 αναφέρεται το όνομα του Παπακύριου και έπειτα από την πτώση του Σουλίου σε έγγραφα τα ονόματα των Σουλιωτών ιερέων Αθανασίου ο οποίος πιστοποιεί το γάμο του Μάρκου Μπότσαρη με την Ελένη Καρακίτσου και του ιερέα Παναγιώτη Κασκαρή.

Η παρουσία και διδασκαλία του αγίου Κοσμά του Αιτωλού στο Σούλι το 1779[8] και επίσης η περιοδεία του στα άλλα παρασουλιώτικαχωριά της συμπολιτείας ενίσχυσε την κοινή θρησκευτική ταυτότητα των οικισμών. Στις περιοδείες του Αγίου στην περιοχή του Σουλίου αποδίδονται χαρακτηριστικοί προφητικοί λόγοι και νουθεσίες. Ασφαλώς, η παρουσία του αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τους κατοίκους και για συγκεκριμένους κληρικούς όπως ο ιερομόναχος Σαμουήλ ο οποίος σύμφωνα με τις ιστορικές καταγραφές εγκαταστάθηκε πριν από το 1800 στο Σούλι[9]. Η παρουσία του ιερομονάχου Σαμουήλ ενέπνεε με θρησκευτικό τρόπο[10] τις αντιλήψεις στη ζωή των Σουλιωτών κατά την μακροχρόνια διεξαγωγή συγκρούσεων με τα στρατεύματα του Αλή Πασά. Ο ίδιος υπήρξε ακροατής των λόγων του αγίου Κοσμά γεγονός το οποίο επηρέασε την σκέψη του με εσχατολογική θεώρηση.

Η ευρύτερη περιοχή του Σουλίου με την καθιέρωση της συμπολιτείας σουλιώτικων και παρασουλιώτικων χωριών και κυρίως το καθεστώς των ανυπότακτων κατοίκων αποτελούσαν διαχρονικές αιτίες για την πολεμική κατάλυση της κυριαρχίας των Σουλιωτών. Η αντι-οθωμανική δράση των Σουλιωτών διαπιστώνεται ήδη κατά τη διάρκεια του Ενετοτουρκικού πολέμου (1684-1699). Οι μετέπειτα εχθροπραξίες μεταξύ των Σουλιωτών και των Οθωμανών αποδεικνύουν την χρόνια αντίσταση του Σουλίου στον τουρκικό ζυγό.Οι πολεμικές συγκρούσεις υπήρξαν έντονες και συνεχείς, η ενδεικτική αναφορά των αγώνων ενέχει μεγάλη σημασία για την κατανόηση της όλης συμπεριφοράς των Σουλιωτών προς τους κατακτητές. Ιστορικά οι πρώτοι αγώνες των Σουλιωτών διάρκειας πενήντα και πλέον ετών εναντίον των Οθωμανών υπήρξαν κατά τα εξής έτη:

To 1721 μετά την απόρριψη της πρότασης του Ζατζή Αχμέτ (ή Χατζή Αχμέτ), Πασά των Ιωαννίνων, για την υποταγή των Σουλιωτών, πολιόρκησε το Σούλι με ισχυρή δύναμη 8.000 ανδρών. Τελικώς αναγκάσθηκε να υποχωρήσει μετά από αιφνιδιαστική νυκτερινή αντεπίθεση των Σουλιωτών και μεγάλες απώλειες.

Το 1731, κατ΄ άλλους το 1732, ξεσηκώθηκαν οι Σουλιώτες καθώς και οι κάτοικοι του χωριού Μαργαρίτιμε υποκίνηση των Ενετών. Με διαταγή του Σουλτάνου ακολούθησαν εκστρατείες, από τον Χατζή Αχμέτκαι από άλλους Μπέηδες και Αγάδες της περιοχής χωρίς επιτυχία.

Το 1754, o νέος Πασάς των Ιωαννίνων ο Μουσταφά Πασάς, επιχείρησε εκστρατεία χωρίς αποτέλεσμα.

Στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν και άλλες επιθέσεις με τον Τουρκαλβανό Μουσταφά Κόκκα ο οποίος επιτέθηκε με 4.000 στρατιώτες και τον Μπεκίρ Πασά με 5.000 στρατιώτες.

Το 1759 ο Ντόστ μπέης, του Γαρδικίου, και της Παραμυθιάς ο και διοικητής του Δέλβινου, ηττήθηκε από τους Σουλιώτες.

To 1762, ο Μαξούντ Αγάς (ή ΜαζούντΑγάς) του Μαργαριτίου και Βοεβόδας(κυβερνήτης) της Αρτας, υπέστη ήττα στην περιοχή «Λάκκα» των Λελόβων αλλά απέσπασε τα γύρω χωριά της περιοχής Λελόβωνκαι Λακοπούλας.

Το 1772, ο Σουλεϊμάν Τσαπάρη ή Τζαπάρκα, Αγάς του Μαργαριτίουμε στρατό 8.000 – 9.000 ανδρών επιτέθηκε στους Σουλιώτες με αφορμή την επίσκεψη απεσταλμένου και επίδοση γραμμάτων και πυρομαχικών του Αλεξίου Ορλώφ το φθινόπωρο του 1771. Η εκστρατεία ήταν οδυνηρή για τον Αγά καθώς εκτός από τις απώλειες υπήρξε και ο ίδιος αιχμάλωτος[11].

Το 1775, ο Κούρτ Πασάς κινήθηκε επιθετικά έως την περιοχή της Ρουσιάτσας, (το χωριό Πολυστάφυλο)πλην όμως αναγκάσθηκε να υποχωρήσει.

Με την παρουσία του Αλή Πασά ως νέου πασά των Ιωαννίνων ξεκίνησε μια νέα κατάσταση για την ευρύτερη περιοχή της Ηπείρου. Η προσωπική του πορεία κατέστη δυναμική, από τη ληστρική άνδρωση μέχρι το διορισμό του το 1786 ως πασά των Τρικάλων και με την προσάρτηση του σαντζακιού των Ιωαννιτών[12]. Αρχικά ο Αλή Πασάς υπέταξε τους ανυπότακτους μπέηδες με την τακτική της δολοπλοκίας, με συμμαχίες και θανατώσεις. Έπειτα θέλησε να απαλλαγεί από τους Σουλιώτες, πάλι με δολιότητα, καθώς ζήτησε τη συμμαχία τους ενάντια στους μπέηδες του Αργυροκάστρου. Η εξέλιξη της προσπάθειας να αιχμαλωτίσει την απεσταλμένη ομάδα των Σουλιωτών αποκάλυπτε τις πραγματικές διαθέσεις του. Η επιφυλακτικότητα των Σουλιωτών για την αποστολή μικρής πολεμικής ομάδας η οποία ετέθη σε ομηρία αποτελεί ουσιαστικά την πρώτη πράξη των διακανονισμών και συμφωνιών μεταξύ των δύο πλευρών[13]. Με την επιστροφή του Λάμπρου Τζαβέλλα στο Σούλι υπό τον όρο να επιτεθεί στους άλλους Σουλιώτες και τη συμφωνία να παραμείνει όμηρος ο γιός του Φώτος με άλλους Σουλιώτες, αποδεικνύει τα ιδανικά της ελευθερίας, της τιμής και της ενότητας. Η απόφαση μάλιστα να αντιμετωπισθεί ένοπλα ο Αλή Πασάς και η επίθεση του στην Κιάφα επέφερε την συνθηκολόγηση μετην καταβολή λύτρων από εκείνον. Η διεξαγωγή του Ρωσοτουρκικού πολέμου (1787-1792), αποτελεί την αιτία των επόμενων πολεμικών συγκρούσεων. Με την αποστολή του Λουίτζι Σωτήρη στο Σούλι[14] τον Σεπτέμβριο του 1788και την έγγραφη πρόθεση των οπλαρχηγών[15] να πολεμήσουν κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ο Αλή Πασάς ξεκίνησε την οργάνωση της πρώτης εκστρατείας.

Ο πρώτος πόλεμος Αλή Πασά – Σουλιωτών, κατά την άνοιξη του 1789 με τη δύναμη 10.000 Τουρκαλβανών, διήρκεσε τέσσερις μήνες και η εκστρατεία έληξε άδοξα[16]. Με νεότερα στοιχεία (έγγραφα) της περιόδου εκείνης ο Αλή Πασάς προέβη σε συνθήκη με τους Σουλιώτες με την καταβολή χρηματικού ποσού στους οπλαρχηγούς για την ανάληψη της ασφάλειας της περιοχής και την ταυτόχρονη εγγυητική αποστολή σε εκείνων πέντε παιδιών από τις οικογένειες των οπλαρχηγών για την τήρηση των συμφωνηθέντων. Ο δεύτερος πόλεμος Αλή Πασά – Σουλιωτών συνέβη έπειτα από το τέλος του Ρωσοτουρκικού πολέμου[17] κατά το 1792. Ο Αλή Πασάς επιχείρησε τη δεύτερη εκστρατεία με δύναμη 10.000 Τουλκαλβανών η οποία είχε επίσης άδοξο τέλος με απώλειες 2.000 Τουρκαλβανών και 74 Σουλιωτών αντίστοιχα. Η διάρκεια ομηρίας του Φώτου Τζαβέλλα και των άλλων αιχμαλώτων δεν πτόησε το φρόνιμα των Σουλιωτών. Σημειώνεται η αντίσταση με πρωτοστάτες τους Γεώργιο Μπότσαρη, Λάμπρο Τζαβέλλα και Δήμο Δράκο και τη συμμετοχή των γυναικών υπό τη Μόσχω[18] Τζαβέλλα! Με την ανεπιτυχή εκστρατεία «στα ορεινά καταφύγια που αποτελούν την άμυνα των Σουλιωτών, κατέρρευσεν η φιλαυτία του υπερηφάνου (Αλή) Πασά»[19] ο οποίος δέχθηκε ορισμένες προτάσεις των Σουλιωτών για τη διοίκηση της περιοχής.

Ο τρίτος πόλεμος Αλή Πασά – Σουλιωτών ξεκίνησε το 1803[20] μετά την αλλαγή πολεμικών συνθηκών καθώς οι Γάλλοι είχαν διαδεχθεί από το 1797τους Ενετούς στα Επτάνησα. Η ήττα στη ναυμαχία στο Αμπουκίρ (Αίγυπτο) το 1798 ευνόησε την κυριαρχία του Αλή Πασά ο οποίος έλαβε περισσότερο κύρος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με πολεμικές ενέργειες [21]. Αρχικά εκστράτευσε το 1800 [22] στις περιοχές της Ηπείρου κα επέτυχε την κατάληψη του Βουθρωτού, της Ηγουμενίτσας και της Πρέβεζας. Με την ενίσχυση της παρουσίας του στην περιοχή ενεργούσε για τον αποκλεισμό των Σουλιωτών. Στις πολεμικές προσπάθειες του Αλή Πασά οι Σουλιώτες επιχείρησαν συσπείρωση στην εκκλησία του Αγίου Γεώργιου. Η δυναμική των οπλισμένων Σουλιωτών δεν ήταν μεγαλύτερη των 2.000. Ο αγώνας διήρκεσε τέσσερα έτη με την ηγετική παρουσία πολεμιστών (αναφέρονται Φώτος Τζαβέλλας, Δήμος Δράκος, ο Τάσος Ζέρβας, ο Κουτσονίκας, ο Δαγκλής, ο Γιαννάκης Σέχος, ο Φωτομάρας, ο ΒέικοςΖάρμπας, ο Τζαβάρας, ο Ζυγούρης Διαμάδης και ο Γιώργος Μπούζγος. Η έκβαση της τρίτης εκστρατείας υπήρξε η πλέον δυσχερής πολιορκία. Παρά τις νίκες των Σουλιωτών υπήρξαν σημαντικοί λόγοι για την τελική συνθηκολόγηση με καθοριστικούς όρους. Η τακτική του Αλή Πασά για τη δημιουργία κάστρων στα κοντινά χωριά ώστε να παραταθεί η πολιορκία και η μη ανταπόκριση ενισχύσεως από τη Γαλλία και Ρωσία στις εκκλήσεις των Σουλιωτών αποτέλεσαν πιεστικές καταστάσεις.

Οι επόμενες σκληρές μάχες υπήρξαν καθοριστικές με τελευταία εκείνη της 7ηςΔεκεκμβρίου του 1803 στην τοποθεσία Κούγκι – Κιάφας. Η έλλειψη τροφίμων, ζωοτροφών[23]και πυρομαχικών ανάγκασε τους Σουλιώτες να δεχθούν υπό τους όρους του Αλή Πασά.Η αναγκαστική συνθηκολόγηση Σουλιωτών για την ελευθερία τους έθετε άμεσα την οριστική εγκατάλειψη των εδαφών του Σουλίου. Τέσσερις ημέρες αργότερα στις 16 Δεκεμβρίου αποχώρησαν με τον οπλισμό τους και όσα υπάρχοντα ήταν δυνατόν σε τρεις ομάδες. Με αυτήν την εξέλιξη της πτώσεως του Σουλίου έληξε η τρίτη και νικηφόρα εκστρατεία του Αλή Πασά. Με την πτώση του Σουλίου πριν την αρχή της Επανάστασης ολοκληρώνεται στην τοπική περιοχή η θυσιαστική προσφορά των Σουλιωτών με την ανατίναξη των πυρομαχικών στην εκκλησία της Αγίας Παρασκευής στο Κούγκι[24]. Κατά την εγκατάλειψη του Σουλίου μόνο η πρώτη ομάδα έφθασε χωρίς απώλειες από την ευρισκόμενη υπό ρωσικό έλεγχο Πάργα στην Κέρκυρα[25]. Στις 16 Δεκεμβρίου του 1803 η δεύτερη ομάδα δέχθηκε ανηλεή επίθεση και αντιστάθηκε με μοιραίο αποτέλεσμα τον θάνατο πολλών Σουλιωτών και την αυτοθυσία με κατακρημνισμό κοντά στην Μονή του Ταξιάρχη Μιχαήλ εξήντα γυναικών με τέκνα[26]. Η μοιραία αλλά ηρωική πράξη από τις Σουλιώτισσες για την αποφυγή της αιχμαλωσίας έμεινε στην ιστορία ως χορός του Ζαλόγγου. Τέλος και η τρίτη ομάδα κινούμενη από το Βουργαρέλι προς τα Άγραφα κατά την εγκατάσταση στη Μονή Σέλτσου δέχθηκε στις 4 Απριλίου του 1804 επίθεση και πολιορκία η οποία επέφερε σφαγιασμό πολλών Σουλιωτών και τον κατακρημνισμό περισσότερων από διακοσίων γυναικών.

Τα αναφερόμενα γεγονότα αποτελούν τον επίλογο της ιστορικής παρουσίας των Σουλιωτών και ταυτόχρονα τον πρόλογο της ενάρξεως της Επαναστάσεως η μετέπειτα συμβολή των Σουλιωτών στην έκβαση της οποίας αποτελεί συνδετικό σημείο της πατρογονικής αναζήτησης της ελευθερίας. Κατά τους μακροχρόνιους αγώνες των Σουλιωτών για την ελευθερία η θρησκευτική πίστη αποτέλεσε ουσιαστικό στοιχείο για την ζωή τους καθώς υπήρξε ενωτικό γνώρισμα της περιοχής του Σουλίου και ταυτόχρονα ειδοποιός διαφοροποίηση από των τουρκικό ζυγό και τον εξισλαμισμό. Στην περιοχή του Σουλίου και της Συμπολιτείας η ανέγερση ναών αφιερωμένων σε ένα σύνολο αγίων αποτελεί ένδειξη της θρησκευτικής συνοχής σε ένα περιβάλλον αλληλεπίδρασης. Η δομική κατασκευή των μικρών εκκλησιών επιτρέπει την θεώρηση ότι εξυπηρετούσαν κοινό εκκλησιασμό των σουλιώτικων γενών[27] ανάλογα με τα γένη. Διαπιστώνεται η ιστορική ύπαρξη συγκεκριμένων ναών με εξέχουσα τιμή στην Παναγία και σε αγίους των πρωτοχριστιανικών χρόνων όπως οι άγιοι Κωνσταντίνος και Ελένη, Ο άγιος Γεώργιος, ο άγιος Δημήτριος, ο άγιος Νικόλαος, η αγία Παρασκευή, η αγία Κυριακή κ.α.. Παράλληλα, η απόδοση τιμής στους Ταξιάρχες, τον Προφήτη Ηλία, στην Μεταμόρφωση του Κυρίου, στον άγιο Δονάτο και τον άγιο Σπυρίδωνα συνθέτουν την εικόνα των εκκλησιών της περιοχής. Στιςεκκλησίες των σουλιώτικων και παρασουλιώτικων οικισμών με αφιέρωση στην Παναγία υπήρξαν ναοί και μοναστήρια μεαπόδοση μνήμης στην Κοίμηση, το Γενέσιον και τα Εισόδια.

Η θρησκευτική αντίληψη προστασίας από την Παναγία περιγράφεται από τον Κασομούλη αναφορικά με τον αγώνα των Σουλιωτών, «αναγκασμένος ο Τζιαβέλαςαπο τας παρακλήσεις επήγεν μέσα, ενασπάσθη την εικόνα και εκρέμασεν το σπαθί του λέγων: Παναγία μου, σήμερον όπου σε εορτάζομεν, σε αφιερώνω τούτο, και βοήθα τα παληκάργια να νικήσωμεν τον εχθρόν». Η επίδραση της θρησκείας αποδεικνύεται καθοριστική για τη διαμόρφωση της συμπεριφοράς των Σουλιωτών σε κάθε χρονική στιγμή της ιστορίας. Η συμβολή της πίστης στη σουλιώτικη κοινωνία λειτούργησε ως ένας σημαντικός παράγοντας διαφοροποίησης από τις αξιώσεις των Οθωμανών και του Αλή Πασά γεγονός το οποίο επικράτησε και μετά την πτώση ζωή των Σουλιωτών και την συμμετοχή τους στην Επανάσταση.

[1] Χριστόφορου Περραιβού, Ιστορία Σουλλίου και Πάργας, Εν Αθήναις 1857, σ. 2-3.

[2] Βασίλη Σανδρή, Σούλι Οδοιπορικό στον τόπο και στην ιστορία, Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα 2001, σ. 27.

[3] Βασίλη Σανδρή, ό.π., σ. 27.

[4] Βασίλη Σανδρή, ό.π., σ. 41, Φρ. Πουκεβίλ, Ταξίδι στην Ελλάδα, Ήπειρος, Εκδόσεις ΑφώνΤολίδη, Αθήνα 1994, σ. 192, 205, 206.

[5] Βάσω Ψιμούλη, Σούλι και Σουλιώτες, Κέντρο Νεοελληνικών Ερευνών Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών, Αθήνα 1998, σ. 182-185 και Βασίλη Σανδρή, ό.π., σ. 39.

[6]Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 188.

[7] Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 185 Βλ. και Λουκία Πολίτη, Το Σούλι της Ηπείρου. Οι οικισμοί και η ιστορία τους, Αθήνα 1992, σ. 158.

[8] Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 188και Βασίλη Σανδρή, ό.π., σ. 39.

[9]Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 187.

[10]Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 188.

[11]Μέρτζιος Κ.Δ., Το εν Βενετία ΚρατικόνΑρχείον, Ηπειρωτικά Χρονικά, 1940, σ. 12-18.

[12]Το 1786 διορίστηκε πασάς των Τρικκάλων, και το 1788 το σαντζάκι των Ιωαννίνων προσαρτήθηκε στο πασαλίκι του.

[13] Ο Αλή Πασάς ζήτησε από τον Λάμπρο Τζαβέλα ως αντάλλαγμα για την ελευθερία του να επιτεθεί στους άλλους Σουλιώτες και εκείνοςπροσποιούμενος ότι συμφωνεί ζήτησε την άδεια να γυρίσει στο Σούλι για συνεννοήσεις. Ο Αλής του έδωσε την άδεια, με τον όρο να μείνουν ως όμηροι ο γιος του ο Φώτος και ορισμένοι από τους άνδρες του.

Douglas D., Ο Αγώνας των Ελλήνων για την Ανεξαρτησία 1821-1833, μτφρ. Ρ. Σταυρίδου-Πατρικίου, ΜΙΕΤ, Αθήνα 1989, σ.49-50.

[14] Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 351, Ο Λουίτζι Σωτήρη στάλθηκε από την Μεγάλη Αικατερίνη την Αυτοκράτειρα της Ρωσίας, ώστε να προετοιμάσει σε επανάσταση τους Σουλιώτες.

[15] Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 352,Την πρόθεση τους δήλωσαν εγγράφως οι οπλαρχηγοί: Γιώργης Μπότσαρης, Λάμπρος Τζαβέλας, ΒέικοςΖάρμπας, Νικολός Ζέρβας, Δήμος Δράκος κ.ά.

[16] Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 354-357.

[17] Το τέλος του Ρωσοτουρκικού Πόλεμου έγινε κατά το 1792 με τη συνομολόγηση της Συνθήκης του Ιασίου.

[18] Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 209, Βασίλη Σανδρή, ό.π., σ. 53.

[19]Κατά την αναφορά του Ενετού προνοητή (αρμοστή) της Αγίας Μαύρας (Λευκάδας).

[20]Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 351.

[21]Ο Αλή Πασάς κινήθηκε στην εκστρατεία κατά του Πασά του ΒιδινίουΠασβάνογλου (1798), με διπλάσια στρατιωτική δύναμη από εκείνη η οποία του είχε ζητηθεί από το Σουλτάνο.Επομένως, με την εν λόγω ενέργεια ελάμβανε περισσότερο κύρος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

[22]Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 351.

[23] Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 398.

[24] Για την παράδοση της πυριτιδαποθήκης έμεινε στο ναό της Αγίας Παρασκευής στο Κούγκι ο ιερομόναχος Σαμουήλ με πέντε Σουλιώτες για να παραδώσει σε απεσταλμένους του Βελή, γιου του Αλή, τα πολεμοφόδια. Η πυριτιδαποθήκη ανατινάχθηκε στο αέρα κατά την παράδοση, σύμφωνα με τον Περραιβό, ο Σαμουήλ, οργισμένος από τα λόγια ενός απεσταλμένου του Βελή, αυτοπυρπολήθηκε προτιμώντας το θάνατο από το να παραδοθεί Βλ. Βασίλη Σανδρή σ. 157, 159.

[25] Βασίλη Σανδρή, ό,π., σ. 161.

[26] Βασίλη Σανδρή, ό,π., σ. 161.

[27]Βάσω Ψιμούλη, ό.π., σ. 183.

*Η ομιλία δόθηκε στο πλαίσιο του Επιστημονικού Συνεδρίου που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη το απόγευμα στα Γιάννενα στο πλαίσιο του Προγράμματος των Περιφερειακών Επετειακών Εορταστικών Εκδηλώσεων της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα 200 χρόνια από την έναρξη της Επανάστασης του 1821 με την φροντίδα των πέντε Μητροπόλεων της Ηπείρου.